Gereğinden fazlasını gören, sonunda hiçbir yere sığamaz.

Kartın devamı

Bu sözün yazarı bilinmiyor, ama dile getirdiği düşünce çok eski. Platon’un MÖ 375 dolaylarında yazdığı Devlet’te, hayatı boyunca mağara duvarındaki gölgelerden başka bir şey görmemiş bir tutsak serbest bırakılır ve güneşin aydınlattığı dünyayı görür. Mağaraya döndüğünde öbürleri ona güler, yolculuğun gözlerini bozduğunu söyler. Yunan mitolojisinde Truva prensesi Kassandra geleceği görebiliyordu, ama kimse ona inanmasın diye lanetlenmişti; kendi halkı bile onu deli sanıyordu. Eski Ahit’teki Vaiz kitabı aynı düşünceyi en kısa biçimde söyler: “Bilgisini artıran, kederini de artırır.”