Antik Atina demokrasisinde temsilci yoktu: Yasaları, savaş ve barış kararlarını erkek yurttaşlar kendileri oylardı. Ancak kadınlar, köleler ve kentte yaşayan yabancılar oy kullanamazdı; bu yüzden oy verebilenler, Atina’da yaşayanların yalnızca onda biri ile beşte biri kadardı.
Ikigai Daily
Kartın devamı
Bu düzen, Solon’un MÖ 594’te, Kleisthenes’in MÖ 508–507’de ve Efialtes’in MÖ 462’de yaptığı reformlarla biçimlendi. Yirmi yaşını geçmiş her erkek yurttaş, Pniks tepesinde toplanan halk meclisinde söz alıp oy verebilirdi. Savaşa, yasalara ve kimlere yurttaşlık verileceğine bu meclis karar verirdi; bazı oylamalar için en az 6.000 kişinin hazır bulunması gerekiyordu. Görevlilerin çoğu seçimle değil, kurayla belirlenirdi. Davalara ise otuz yaşını geçmiş yüzlerce yurttaştan oluşan ücretli jüriler bakardı. Meclis yılda bir kez “ostrakismos” oylaması da yapabilirdi: Kent için tehlikeli görülen bir yurttaş on yıllığına sürgüne gönderilirdi. Oy verenler onun adını ostrakon denen kırık bir çömlek parçasına kazırdı. MÖ 4. yüzyılda Atina’yı ve çevresini kapsayan Attika bölgesinde belki 250.000 ile 300.000 kişi yaşıyordu; bunların yalnızca 30.000 kadarı yetişkin erkek yurttaştı. Demokrasi sözcüğü de Yunanca “halk” anlamındaki dēmos ile “güç” anlamındaki kratos sözcüklerinden gelir.
Kaynaklar ve ilgili okumalar
Kaynak: Ikigai Daily
İlgili kaynak: Atina demokrasisi