Avrupa’da Avicenna adıyla tanınan İbn Sina, El-Kanun fi’t-Tıb (Tıbbın Kanunu) adlı eserini 1025’te tamamladı. Döneminin tıp bilgisini beş kitapta toplayan bu ansiklopedi 12. yüzyılda Latinceye çevrildi ve Avrupa üniversitelerinde yüzyıllar boyunca temel ders kitabı olarak okutuldu.
Ikigai Daily
Kartın devamı
İbn Sina 980 dolaylarında, bugünkü Özbekistan’da Buhara yakınlarında, Fars bir ailede doğdu; İran’daki çeşitli saraylarda hekimlik yaptı ve 1037’de öldü. Kanun’un beş kitabı sırasıyla tıbbın temel ilkelerini ve anatomiyi, alfabetik olarak dizilmiş basit ilaçları, vücudun her bölümüne özgü hastalıkları, ateşli hastalıklar gibi bütün vücudu etkileyen durumları ve bileşik ilaçları ele alır. Eser, Hipokrat ile Galenos’un Yunan tıbbını Aristoteles’in felsefesiyle ve İran ile Hint tıbbının birikimiyle birleştirir. İbn Sina ilaçların deneyimle sınanması gerektiğini vurgular; karışımların, içlerindeki maddelerden tek tek beklenenden çok daha güçlü etki gösterebileceğini de hatırlatır. Canon medicinae adlı Latince çevirisi 14. yüzyıldan itibaren üniversite derslerine girdi, ilk kez 1472’de basıldı ve Padova’da 1715’te hâlâ okutuluyordu. Eser, Hindistan’da uygulanan ve adını “Yunan” sözcüğünden alan geleneksel Unani tıbbının da temel kitaplarındandır.
Kaynaklar ve ilgili okumalar
Kaynak: Ikigai Daily
İlgili kaynak: El-Kanun fi't-Tıb