Kozmik mikrodalga arka plan ışıması, görebildiğimiz en eski ışıktır. Büyük Patlama’dan yaklaşık 380.000 yıl sonra, evren atomların oluşabileceği kadar soğuyunca serbest kaldı; bugün hâlâ gökyüzünün her yanını sönük bir mikrodalga ışıltısıyla doldurur.

Kartın devamı

O zamana kadar evren, yüklü parçacıklardan oluşan sıcak bir sisle doluydu; ışık bu siste, bir bulutun içindeymiş gibi her yöne saçılıyordu. Sıcaklık yaklaşık 2.700 °C’ye düşünce elektronlar ve atom çekirdekleri birleşip atomları oluşturdu ve ışık serbestçe yol almaya başladı. Uzayın genişlemesi o zamandan beri bu ışığın dalga boyunu uzatarak onu mikrodalgaya çevirdi; bugün sıcaklığı mutlak sıfırın yalnızca 2,725 derece üstünde, yani yaklaşık −270 °C’dir. Arno Penzias ve Robert Wilson bu ışımayı 1964’te New Jersey’deki Bell Laboratuvarları’nda rastlantıyla buldu. Huni biçimli büyük bir antenin yakaladığı inatçı bir cızırtının kaynağını arıyorlardı; bu arada antene yuva yapmış güvercinleri bile çıkarmışlardı. İkili 1978 Nobel Fizik Ödülü’nü paylaştı. Daha sonra COBE, WMAP ve Planck uyduları bu ışımadaki küçük sıcaklık farklarının haritasını çıkardı; bu farklar ilk galaksilerin tohumlarıydı.