Güçlü kütleçekimi zamanın daha yavaş akmasına yol açar; buna kütleçekimsel zaman genişlemesi denir. Kara deliğin yakınında etki aşırı boyutlara ulaşır: Sınırına yakın bir saat, uzaktaki bir saate göre çok daha yavaş işler; uzaktan bakan biri, içeri düşen bir saatin neredeyse durduğunu görür.
Fizik
Kartın devamı
Einstein bu etkiyi ilk kez 1907’de öngördü; etki, 1915’te ortaya koyduğu genel görelilik kuramının da bir parçasıdır. Dünya’da da görülür, yalnızca çok küçüktür. 1971’de fizikçiler atom saatlerini yolcu uçaklarıyla dünyanın çevresinde dolaştırdı ve yerdeki saatlerle aralarında göreliliğin öngördüğü küçük farkları ölçtü. Bugün laboratuvar saatleri, bir metreden az yükseklik farkında bile bu etkiyi yakalayabiliyor. GPS uyduları bu etkiyi hesaba katmak zorundadır: Uydulardaki saatler, çoğunlukla o yükseklikte kütleçekimi daha zayıf olduğu için, yerdekilere göre günde yaklaşık 38 mikrosaniye ileri gider. Bu düzeltilmeseydi verdikleri konum günde 11 kilometre kadar kayardı. Kara deliğin sınırı olan olay ufku, ışık dâhil hiçbir şeyin dışarı çıkamadığı sınırdır; uzaktan bakıldığında zamanın yavaşlaması orada tamamlanır.
Kaynaklar ve ilgili okumalar
Kaynak: Fizik
İlgili kaynak: Kara delik