Hiç kimse tesadüfen bilge olmamıştır.

Kartın devamı

Seneca, ömrünün son yıllarında İmparator Neron’un sarayından çekildikten sonra dostu Lucilius’a 124 mektup yazdı. Söz, Lucilius’a Mektuplar diye bilinen bu derlemenin 76. mektubundandır. Lucilius, Sicilya’da prokurator, yani üst düzey bir yönetici olarak görev yapan, Seneca’dan genç bir dostuydu. Bu mektupta artık yaşlı olan Seneca, birkaç gündür bir filozofun derslerine gittiğini anlatır ve ona gülenlere aldırmaz: İnsan cahil olduğu sürece, yani yaşadığı sürece öğrenmelidir. Asıl söylemek istediği de ardından gelir: Para kendiliğinden gelebilir, unvan ve nüfuz insana verilebilir; ama erdem kimsenin başına tesadüfen konmaz. Uzun ve sabırlı bir çaba ister. Latincesi yalnızca dört sözcüktür: Nulli sapere casu obtigit.