İşin acı yanı şu ki kötülüğün çoğunu, kötü ya da iyi olmaya, kötülük ya da iyilik yapmaya hiçbir zaman karar vermemiş insanlar yapar.

Kartın devamı

Cümle, Arendt’in 1975’teki ölümüyle yarım kalan Zihnin Yaşamı’nın ilk bölümü “Düşünme”den. Kitabı dostu Mary McCarthy yayına hazırladı ve eser 1978’de çıktı. Arendt burada en çok bilinen fikrine, “kötülüğün sıradanlığı”na geri döner. 1961’de Kudüs’te yargılanan Nazi yetkilisi Adolf Eichmann’ın davasını izlerken, Eichmann’ın bir canavar değil, düşünmeyen bir bürokrat olduğu sonucuna varmıştı. Ona göre büyük kötülükler çoğu zaman yaptıklarını hiç durup düşünmeyen insanlardan gelir.