Patates ilk olarak Güney Amerika’da, And Dağları’nda yetiştirildi ve 1500’lerin sonunda Avrupa’ya ulaştı. Aynı tarlaya tahıl yerine patates ekildiğinde daha çok insan doyar. Bir araştırmaya göre 1700 ile 1900 arasında Avrupa, Asya ve Afrika’daki nüfus artışının yaklaşık dörtte biri patates sayesinde gerçekleşti.

Kartın devamı

İspanyol gemileri patatesi 1560’larda Güney Amerika’dan Kanarya Adaları’na getirmişti; patates oradan bütün Avrupa’ya yayıldı. Başta pek çok kişi bu yumruya güvenmedi. Ama 1750’den sonra Fransa’da ve Almanya’da devlet görevlileri ve büyük toprak sahipleri çiftçileri patates ekmeye yöneltti, 1770’lerin başındaki kıtlıklar da patatesin benimsenmesini hızlandırdı. İktisatçılar Nathan Nunn ve Nancy Qian, 2011’de yayımladıkları çalışmada 1700 ile 1900 arasında Avrupa, Asya ve Afrika’daki nüfus ve kentleşme artışının yaklaşık dörtte birini patatese bağladı. Ama tek bir ürüne bu kadar bağlı olmanın bir bedeli de vardı. İrlanda’da üç milyonu aşkın insan neredeyse yalnızca patatesle besleniyordu. 1845’ten itibaren küfe benzer bir organizmanın yol açtığı patates mildiyösü hasatları art arda yok edince yaklaşık bir milyon kişi öldü, bir milyondan fazlası da göç etti. Yoksulluk, toprak düzeni ve Londra’daki hükümetin politikaları felaketi çok daha büyüttü.