Amor fati, Latincede “kader sevgisi” demektir ve deyimi 1882’de Friedrich Nietzsche ünlü kıldı. Nietzsche’ye göre mesele, başa geleni zorluklarıyla birlikte yalnızca sineye çekmek değil, hayatın olmazsa olmaz bir parçası olarak gönülden benimsemektir. Stoacılar da neredeyse iki bin yıl önce buna benzer bir kabullenişi öğütlemişti.

Şen Bilim, 1882

Felsefe

Kartın devamı

19. yüzyılda yaşamış Alman filozof Nietzsche, deyimi ilk kez Şen Bilim’de (1882), yeni yıl için yazdığı bir bölümde kullandı. Orada, olup bitenlerdeki kaçınılmazı güzel görmeyi öğrenmek ve bir gün yalnızca “evet” diyen biri olmak istediğini söyler. 1888’de yazdığı Ecce Homo’da ise amor fati için “insandaki büyüklüğün formülü” der: Geçmişte, gelecekte, sonsuza dek hiçbir şeyin başka türlü olmasını istememek. Bu Latince sözcükler antik Stoacılarda geçmez, ama fikir onlarınkine çok yakındır. Stoacı filozof Epiktetos, öğrencilerine olayların istedikleri gibi olmasını dilememelerini, olduğu gibi olmasını istemelerini öğütledi. Roma imparatoru Marcus Aurelius da Kendime Düşünceler’de, yalnızca kaderin önüne getirdiğini sevmesi gerektiğini kendine hatırlatır.

Kaynaklar ve ilgili okumalar

Kaynak: Felsefe

İlgili kaynak: Amor fati
Sıradaki kartMemento mori, Latincede “öleceğini hatırla” demektir. Bu söz yüzyıllardır ömrün sınırlı olduğunu unutmamak için kullanılır: Stoacı filozoflar onu düzenli bir düşünme alıştırmasına dönüştürdü, ressamlar da aynı düşünceyi kafatasları, kum saatleri ve dibine kadar yanmış mumlarla resimlerine taşıdı.Devam et →