Ikigai Daily
Menü
AzimBilgi

Eliezer Ben-Yehuda, İbraniceyi yeniden gündelik konuşma dili hâline getiren hareketin önde gelen isimlerinden biriydi. 1880’lerden itibaren Osmanlı yönetimindeki Filistin’de, İbranice konuşan yeni topluluklar oluşurken bu dili evinde, çıkardığı gazetelerde, okullarda ve hazırladığı büyük sözlükte yaşattı.

Dilbilim tarihi

DilTarih

Kartın devamı

İbranice yüzyıllar boyunca duada, bilimsel çalışmalarda ve yazıda yaşamayı sürdürdü, ama uzun zaman kimsenin gündelik ana dili değildi. 1881’de Kudüs’e yerleşen Ben-Yehuda, evinde yalnızca İbranice konuşulmasında ısrar etti; oğlu Itamar çoğu zaman modern İbraniceyi ana dili olarak konuşan ilk kişi diye anılır. Onlarca yılını eski ve yeni İbraniceyi kapsayan büyük bir sözlük hazırlamaya verdi ve bu sırada gündelik hayat için pek çok yeni sözcük türetti. Ama dilin canlanması tek bir evin işi değildi; Osmanlı ve ardından İngiliz yönetimindeki Filistin’de öğretmenlerin, yazarların, göçmenlerin ve yeni okulların ortak çabasıydı.

Kaynaklar ve ilgili okumalar

Kaynak: Dilbilim tarihi

İlgili kaynak: Eliezer Ben-Yehuda
Mobil uygulamayı indirKartlar nasıl hazırlanıyor?

İlgili kartlar

Benzer konulardaki kartlara göz atın.

MerakDil

Mors alfabesi her harfi kısa ve uzun işaretlerden oluşan bir desenle yazar; böylece bir mesaj tıkırtı, ses, ışık ya da elektrik sinyali olarak yol alabilir. 1840’lardan itibaren elektrikli telgrafla uzak mesafelere mesaj göndermeyi mümkün kıldı.

Samuel Morse’un 1837 dolaylarındaki ilk telgraf kodu yalnızca rakamlardan oluşuyordu; her sayı bir kod sözlüğündeki bir sözcüğe karşılık geliyordu. Ortağı Alfred Vail 1840’ta kodu harflere genişletti ve en sık kullanılan harflere en kısa işaretleri verdi. Hangi harflerin sık kullanıldığını, yerel bir gazetenin matbaasındaki kurşun harfleri sayarak bulmuştu. 1848’de Alman telgraf öncüsü Friedrich Gerke kodu sadeleştirdi; onun sürümü, 1865’te Paris’te kabul edilen Uluslararası Mors Alfabesi’nin temeli oldu. Gemiler, ünlü SOS dâhil imdat çağrılarını 1999’da uyduya dayalı sistemlere geçilene kadar Mors’la gönderdi. Amatör telsizciler Mors’u bugün de kullanıyor, seyrüsefer vericileri de kimliklerini hâlâ Mors koduyla bildiriyor.

Library of Congress / Smithsonian InstitutionKartı aç
MerakDil

İngiliz mimar Michael Ventris, boş zamanlarında uğraşarak 1952’de Linear B yazısını çözdü. Tunç Çağı’nda Girit’te ve Yunanistan anakarasında kullanılan bu yazı, yarım yüzyıldır uzmanlara direniyordu. Ventris, Amerikalı araştırmacı Alice Kober’ın daha önceki çalışmalarından yararlandı.

Arthur Evans, 1900’den itibaren Girit’teki Knossos’ta Linear B ile yazılmış binlerce kil tablet bulmuştu. Ventris tabletleri ilk kez 1936’da, 14 yaşındayken Londra’daki bir sergide gördü ve Evans’ı dinledi. Kober, bu yazıdaki sözcüklerin sonlarının Latincede ya da Yunancada olduğu gibi değiştiğini göstermişti. Ventris de işaretleri tablolara yerleştirerek hangi sesleri karşıladıklarını buldu. Uzmanların çoğu dilin Yunanca olmadığını düşünüyordu, ama sonuçlar bunun Yunancanın erken bir biçimi olduğunu gösterdi. Ventris bunu 1 Temmuz 1952’de BBC radyosundaki bir konuşmada duyurdu. Konuşmayı dinleyen Cambridge’li klasik filolog ve savaş yıllarının şifre çözücüsü John Chadwick ona katıldı. Çözülen tabletler, sarayın koyun, zeytinyağı, baharat ve savaş arabası tekerleği kayıtlarıydı. Ventris 1956’da, 34 yaşında bir trafik kazasında öldü.

University of CambridgeKartı aç
AzimDil

Küçükken geçirdiği bir kaza sonucu kör olan Louis Braille, körlerin bugün hâlâ okuduğu altı noktalı kabartma yazıyı on beş yaşında geliştirdi. Harf başına on iki noktaya varan mevcut bir sistemi alıp altı noktaya indirdi; böylece bir harf tek parmak ucuyla bir seferde algılanabiliyordu.

Braille üç yaşındayken babasının saraç atölyesinde bir aletle gözünü yaraladı; enfeksiyon öbür gözüne de yayıldı ve beş yaşına geldiğinde tamamen kör olmuştu. Paris’teki Kraliyet Kör Gençler Enstitüsü’nde, eski bir subay olan Charles Barbier’nin kabartma nokta sistemiyle tanıştı. Bu sistem çoğu zaman karanlıkta emir okumaya yarayan bir askerî şifre diye anlatılır; oysa Barbier’nin 1815 tarihli kitabında askerî bir amaçtan hiç söz edilmez. Barbier’nin on iki noktalı uzun hücreleri parmakla tek dokunuşta algılanamıyordu; Braille’in altı noktalı hücresi ise algılanabiliyordu ve elle okumayı akıcı hâle getirdi. Braille’in kendi okulu, okuması zor ve elle yazılması imkânsız kabartma Latin harflerini yeğleyerek sistemi o yaşarken benimsemedi; öğrenciler onu gizlice öğrendi. Sistem, Braille’in 43 yaşında veremden ölümünden iki yıl sonra, 1854’te kabul edildi.

TarihKartı aç
AzimDil

Sequoyah, hiçbir dilde okuma yazma bilmeyen bir Çeroki gümüş ustasıydı. Yaklaşık on iki yılını Çeroki dilinin heceleri için bir işaret takımı yaratmaya verdi; yazı 1821’de tamamlandıktan birkaç yıl sonra Çerokilerin büyük bölümü okuyup yazabiliyordu.

Anlatılanlara göre yıllarca alay konusu oldu; bazı komşuları büyü yaptığını düşündü, bir hikâyeye göre de ilk çalışmaları yakıldı. Önce her sözcük için ayrı bir işaret denedi, sonra dilin hecelere ayrılabileceğini fark etti ve 85 kadar işarette karar kıldı; ortaya çıkan şey alfabe değil, bir hece yazısıydı. İşe yaradığını kanıtlamak için küçük kızına, önceden bilmesinin mümkün olmadığı bir mesajı yüksek sesle okuttu. Yazı şaşırtıcı bir hızla yayıldı: 1828’de Çerokiler iki dilli bir gazete olan Cherokee Phoenix’i basıyordu. Sequoyah, kendisi okuma yazma bilmeden eksiksiz bir yazı sistemi yaratan, tarihte bilinen çok az kişiden biridir.

TarihKartı aç
AzimDil

Kore alfabesi Hangıl, sıradan halk da okuyup yazabilsin diye 1443’te Kral Sejong döneminde yaratıldı. O güne dek Koreliler, öğrenmesi yıllar süren klasik Çinceyle yazıyordu; az sayıda ve düzenli harften oluşan Hangıl ise çok daha çabuk öğrenilebiliyordu.

Yazı 1446’da, “halkı eğitmek için doğru sesler” anlamına gelen Hunminjeongeum adlı bir belgeyle halka duyuruldu. Belgeye eşlik eden açıklamada, akıllı bir kişinin harfleri bir sabah içinde öğrenebileceği yazılıdır. Ünsüzlerin biçimi, o sesi çıkarırken dilin, dudakların ya da gırtlağın aldığı konumdan türetilmiştir; bu, dönemi için alışılmadık ölçüde bilinçli bir tasarımdı. Harfler kare biçimli hece blokları hâlinde bir araya gelir. Bazı saray bilginleri Çince karakterleri bırakmanın barbarlığa doğru bir adım olacağını söyleyerek karşı çıktı ve seçkinler yüzyıllar boyunca Çince yazmayı sürdürdü. Hangıl ise mektuplar, halk edebiyatı ve gündelik yazışmalar yoluyla yayıldı; bugün Korece metinlerin neredeyse tamamı onunla yazılıyor.

TarihKartı aç
Sıradaki kartChicago’da dadılık yapan Vivian Maier, şehrin sokaklarını onlarca yıl fotoğrafladı ama çektiklerini neredeyse kimseye göstermedi. Negatifleri, ölümünden iki yıl önce, 2007’de bir depo açık artırmasında ortaya çıktı; bugün 20. yüzyılın büyük sokak fotoğrafçılarından biri sayılıyor.Devam et →