1940’ta John Randall ile Harry Boot’un Birmingham Üniversitesi’nde geliştirdiği magnetron, güçlü mikrodalgalar üreten küçük bir cihazdı ve radarın çok daha net görmesini sağladı. Aynı yılın eylül ayında bir İngiliz heyeti çalışan bir örneğini ABD’ye götürdü. Cihaz orada uçak, gemi ve denizaltı bulan radarlara dönüştü.

Kartın devamı

Radar radyo dalgaları gönderir ve yankılarının ne kadar sürede döndüğünü ölçer. Dalga ne kadar kısaysa görüntü o kadar keskin olur; ama 1940’tan önce bir uçağa sığacak kadar küçük hiçbir cihaz, kısa dalgaları güçlü biçimde üretemiyordu. Randall ile Boot’un ilk magnetronu 400 vat kadar güç veriyordu; geliştirilen modeller kısa sürede binlerce vata ulaştı. Henry Tizard’ın başkanlığındaki İngiliz bilim insanları, yani Tizard heyeti, Eylül 1940’ta 10 kilovatlık bir örneği Amerika’ya götürdü. ABD henüz savaşa girmemişti ve elindeki en iyi benzer cihaz yalnızca 10 vat kadar güç üretebiliyordu. Yıl bitmeden Massachusetts Teknoloji Enstitüsü (MIT), bu cihazla radar yapmak için Radyasyon Laboratuvarı’nı kurdu. Yeni radarları taşıyan uçaklar bir denizaltının periskopunu görebiliyor, bombardıman uçakları bulutların altındaki araziyi haritalayabiliyordu.