Cārvāka, also called Lokāyata, was an ancient Indian school of materialism: it trusted only what the senses show and rejected the authority of the Vedas, the oldest Hindu scriptures, along with rebirth and life after death. Almost none of its own writings survive, so we know it mainly from rivals who wrote to refute it.

Lokayata diye de bilinen Çarvaka, eski Hindistan'da maddeci bir okuldu. Yalnızca duyulara güveniyor; en eski Hindu kutsal metinleri olan Vedaların otoritesini, yeniden doğuşu ve ölümden sonraki hayatı reddediyordu. Kendi yazdıklarından neredeyse hiçbiri kalmadığı için onu daha çok, çürütmek için yazan rakiplerinden tanıyoruz.

Buradaki maddecilik, yalnızca fiziksel dünyanın var olduğu görüşüdür: İnsan bedeninden ibarettir ve ölüm her şeyin sonudur. Gelenek, okulun kurucusu olarak Brihaspati adlı efsanevi bir öğretmeni gösterir; ama ona atfedilen sözler yalnızca başkalarının aktardığı parçalar hâlinde bize ulaşmıştır. Çarvaka düşünürlerine göre bilginin tek güvenilir kaynağı algıydı; bu yüzden ne akıl yürütme ne de kutsal metinler tanrıların varlığını ya da karmayı, yani yapılan işlerin sonraki hayatlarda ödüllendirileceği ya da cezalandırılacağı inancını kanıtlayabilirdi. Eleştirenler bu okulu, vaat edilen bir sonraki hayat uğruna zevklerden vazgeçmek yerine bu hayatın tadını çıkarma öğüdü olarak özetledi. En ayrıntılı anlatım, Vedanta âlimi Madhava'nın 14. yüzyılda Hint felsefelerini tanıttığı Sarva-darşana-sangraha adlı eserin ilk bölümündedir. Madhava rakip okulları kendi okulunun altına yerleştirmek için yazdığından, bu tablonun ne kadar adil olduğunu kestirmek zordur.