Orville Wright, 17 Aralık 1903’te Kuzey Carolina’da Kitty Hawk yakınlarında 12 saniyede 37 metre uçtu. Motorlu uçak deneyen başkaları da vardı; Wright kardeşler ise uçağı denetleme sorununu çözmüştü. Pilot kanatları yana yatırabiliyor, burnu kaldırıp indirebiliyor, dönebiliyor ve uçağı havada dengede tutabiliyordu.

Kartın devamı

Dönemin deneycilerinin çoğu daha güçlü motorlara odaklanıyor, yönlendirmeyi de gemi dümeni gibi düşünüyordu. Ohio’nun Dayton kentinde bisiklet yapan Wright kardeşler ise uçan bir makinenin bisiklet gibi dengede tutulması, dönerken de kuş gibi yana yatması gerektiğini gördü. Wilbur, kuşların yana yatmak için kanat uçlarının açısını değiştirdiğini fark etmişti. Kardeşler bunu kanat bükme yöntemiyle taklit etti: Teller kanatların uçlarını burarak uçağı sağa ya da sola yatırıyordu. Tırmanıp alçalmak için öndeki irtifa dümeni ve dönmek için hareketli bir istikamet dümeni de eklenince pilot, uçağı üç eksende birden denetleyebildi; buna üç eksenli denetim denir. 1901’de kendi yaptıkları bir rüzgâr tünelinde kanat biçimlerini denediler ve motor takmadan önce planörlerle uçmayı öğrendiler. O gün dört uçuş yapıldı; en uzunu Wilbur’unkiydi: 59 saniye sürdü ve 260 metre yol aldı. Bugünkü uçaklar da aynı üç eksenli denetimi kullanır.