Beyin, bilinçli dikkat isteyen iki işi çoğu zaman gerçekten aynı anda yapamaz. E-posta yazarken bir yandan da bir konuşmayı dinlemek gibi durumlarda ikisi arasında gidip gelir; her geçiş biraz zaman kaybettirir ve hata yapma ihtimalini artırır. Psikologlar bu kayba “geçiş maliyeti” der.

Kartın devamı

Bu bedeli ilk kez 1927’de Amerikalı psikolog Arthur Jersild ölçtü. Katılımcılara sayı listeleri verdi: Bazı listelerde baştan sona hep aynı işlem yapılıyordu, bazılarında ise sırayla bir toplama bir çıkarma. İşlem değiştirilen listeler daha uzun sürüyordu. 1995’te Robert Rogers ile Stephen Monsell, insanlar geçişin geleceğini önceden bilip hazırlansalar bile bedelin bir kısmının kaldığını gösterdi. Trafikte bunun sonuçları ağır olabilir. Utah Üniversitesi’nde 2006’da sürüş simülatörüyle yapılan bir çalışmada sürücüler telefonla konuşurken, konuşmadıkları zamana göre frene daha geç bastı ve daha çok kaza yaptı. Telefonun elde tutulması ya da eller serbest kitiyle kullanılması bu sonucu değiştirmedi. Buna karşılık iyice alışılmış ya da farklı duyulara dayanan işler, örneğin yürürken sohbet etmek, birbirine çok daha az engel olur. Bedelin büyüklüğü de işe ve kişiye göre değişir.