Çalışma belleği, yani bir bilgiyi kullanırken birkaç saniye aklımızda tuttuğumuz zihinsel alan, ünlü “yedi öğe” kuralının söylediğinden küçüktür. Öğeleri gruplayıp içimizden tekrarlayamadığımız deneylerde, aynı anda ancak üç dört öğeyi akılda tutabiliyoruz.

Kartın devamı

“Yedi” sayısı, Amerikalı psikolog George Miller’ın 1956’da yayımladığı “Sihirli Sayı Yedi, Artı Eksi İki” başlıklı makaleden gelir. Miller, insanların duydukları yaklaşık yedi rakamı sırasıyla tekrarlayabildiğini belirtmişti. Ama rakamlar gruplanabilir, içten içe tekrar da edilebilir. Psikolog Nelson Cowan 2001’de bu tür kestirmeleri engelleyen deneyleri inceledi ve gerçek sınırın dört civarında “öbek” olduğu sonucuna vardı. Öbek, zaten bildiğimiz herhangi bir birimdir; bu yüzden öbekleme, yani bilgiyi gruplamak, kapasiteyi genişletir: “THY PTT TRT” dokuz ayrı harf değil, üç öbektir. Satranç ustaları gerçek bir oyundaki taş dizilişini bir bakışta aklında tutabilir, ama taşlar gelişigüzel dizildiğinde bu üstünlüklerinin çoğunu yitirir. Ünlü bir deneyde uzun mesafe koşucusu bir öğrenci, rakam dizilerini koşu dereceleri gibi okumayı öğrendi ve aklında tutabildiği rakam sayısını yediden 80’e yakın bir sayıya çıkardı.