Seyirci etkisi şudur: Acil bir durumda çevrede başka insanlar da varsa kişinin yardım etme olasılığı düşer, çünkü herkes bir başkasının harekete geçeceğini düşünür. Yine de güvenlik kameralarına yansıyan gerçek kavga ve tartışmalarda, on olaydan dokuzunda en az bir kişi araya girdi.

Kartın devamı

Psikologlar John Darley ve Bibb Latané bu fikri 1968’de sınamaya başladı. Bir New York gazetesi, 1964’te Kitty Genovese’nin öldürülüşünü onlarca komşunun seyredip hiçbir şey yapmadığını yazmıştı; sonradan bu haberin yanlış olduğu anlaşıldı. Deneylerden birinde, interkomla konuşan öğrenciler başka bir öğrencinin nöbet geçiriyormuş gibi seslerini duydu. Onu duyan tek kişi olduğunu sanan öğrencilerin yüzde 85’i nöbet bitmeden yardım çağırdı; dört kişinin daha duyduğunu sananlarda bu oran yüzde 31’e düştü. Araştırmacılar buna sorumluluğun dağılması dedi: Ortamda ne kadar çok insan varsa, her biri işin kendisine düştüğünü o kadar az hisseder. Toplam 7.700’ü aşkın katılımcının yer aldığı çalışmaları bir araya getiren 2011 tarihli bir inceleme, etkinin açıkça tehlikeli durumlarda zayıfladığını gösterdi. 2019’da Birleşik Krallık, Hollanda ve Güney Afrika’da 219 gerçek olayı inceleyen bir çalışma ise tanık sayısı arttıkça birinin yardıma koşma olasılığının da arttığını buldu.