2005’teki bir araştırmada katılımcılar iki yüzden hangisini daha çekici bulduklarını seçti, ardından fotoğraf ellerine yeniden verildi. Oysa araştırmacılar bir el çabukluğuyla fotoğrafı reddedilen yüzle değiştirmişti. Değişikliklerin çoğu fark edilmedi; bazı katılımcılar, aslında beğenmedikleri yüzü neden “seçtiklerini” bile anlattı.

Kartın devamı

İsveç’teki Lund Üniversitesi’nden Petter Johansson, Lars Hall ve arkadaşları bu olguya “seçim körlüğü” adını verdi. Psikologların “iç gözlem yanılsaması” dediği şeyin bir örneğidir: seçimlerimizin nedenlerini gördüğümüzü sanırız, ama açıklamalarımızı çoğu zaman sonradan kurarız. Ekip bu numarayı daha sonra bir süpermarkete taşıdı: alışveriş yapanlar iki reçel ya da iki çay tadıp birini seçti, ardından seçtikleri kavanoz gibi görünen bir kavanozdan ötekini tattı; çoğu farkına varmadı. 2012’deki bir çalışmada ise hileli bir not panosuyla katılımcıların ahlaki sorulara verdiği yanıtlar tersine çevrildi ve birçoğu az önce reddettiği görüşleri savunmaya koyuldu.