“Hayatımız, belli bir biçim kazandığı ölçüde, bir alışkanlıklar yığınından ibarettir: pratik, duygusal ve zihinsel alışkanlıklar. İster hayrımıza ister şerrimize, sistemli biçimde düzenlenmiş bu alışkanlıklar, kaderimiz ne olacaksa bizi karşı konulmaz biçimde oraya taşır.”

Kartın devamı

William James (1842–1910), Harvard’da ders veren Amerikalı bir psikolog ve filozoftu. 1890’larda öğretmenlere, yeni gelişen psikoloji biliminin sınıfta nasıl işe yarayabileceğini anlatan bir dizi konuşma yaptı; bunlar 1899’da kitap olarak yayımlandı. Bu söz, alışkanlık üzerine yaptığı konuşmadan; hemen öncesinde erdemlerimizin de kusurlarımız kadar alışkanlık olduğunu söyler. Öğütü de buradan çıkar: yararlı davranışları olabildiğince erken ve olabildiğince çok otomatik hâle getirmek, böylece dikkati yeni ve zor olana saklamak.