Morse code spells each letter as a pattern of short and long signals, so a message can travel as clicks, tones, flashes of light or electrical pulses. From the 1840s it let the electric telegraph carry messages over long distances.
Library of Congress / Smithsonian Institution
The story behind the card
Samuel Morse's first telegraph code, around 1837, used only numbers, which stood for words in a codebook. His collaborator Alfred Vail expanded it in 1840 to letters, giving the most common letters the shortest signals; he judged which were most common by counting the metal type in a local newspaper's print shop. In 1848 the German telegraph pioneer Friedrich Gerke simplified the code, and his version became the basis of the International Morse code agreed in Paris in 1865. Ships sent distress calls, including the famous SOS, in Morse until satellite-based systems replaced it in 1999, but radio amateurs still use it and navigation beacons still identify themselves in Morse.
Türkçe oku
Mors alfabesi her harfi kısa ve uzun işaretlerden oluşan bir desenle yazar; böylece bir mesaj tıkırtı, ses, ışık ya da elektrik sinyali olarak yol alabilir. 1840'lardan itibaren elektrikli telgrafla uzak mesafelere mesaj göndermeyi mümkün kıldı.
Samuel Morse'un 1837 dolaylarındaki ilk telgraf kodu yalnızca rakamlardan oluşuyordu; her sayı bir kod sözlüğündeki bir sözcüğe karşılık geliyordu. Ortağı Alfred Vail 1840'ta kodu harflere genişletti ve en sık kullanılan harflere en kısa işaretleri verdi. Hangi harflerin sık kullanıldığını, yerel bir gazetenin matbaasındaki kurşun harfleri sayarak bulmuştu. 1848'de Alman telgraf öncüsü Friedrich Gerke kodu sadeleştirdi; onun sürümü, 1865'te Paris'te kabul edilen Uluslararası Mors Alfabesi'nin temeli oldu. Gemiler, ünlü SOS dâhil imdat çağrılarını 1999'da uyduya dayalı sistemlere geçilene kadar Mors'la gönderdi. Amatör telsizciler Mors'u bugün de kullanıyor, seyrüsefer vericileri de kimliklerini hâlâ Mors koduyla bildiriyor.
