In 1898 a struggling writer published a novel about the largest liner ever built — the Titan — striking an iceberg on an April night in the North Atlantic and going down with most aboard, for want of lifeboats. The Titanic sailed fourteen years later.
Morgan Robertson, Futility (1898)
Why it matters
The idea in context
The parallels are hard to shake off: both ships were the largest afloat, both were called practically unsinkable, both carried far too few lifeboats, both were running fast through icy water on the northern route, and both names differ by four letters. Robertson was a former merchant sailor, and the likeliest explanation is expertise rather than prophecy — he knew the size ships were heading towards, knew the lifeboat regulations were inadequate, and knew the North Atlantic. He wrote the disaster the industry was building for itself. After 1912 the book was hurriedly reissued, and it has never quite been read as fiction since.
Türkçe
Aynı kart, başka bir dilde.
1898'de zorlanan bir yazar, yapılmış en büyük transatlantiğin — Titan'ın — bir nisan gecesi Kuzey Atlantik'te buzdağına çarpıp, cankurtaran botu yetersizliğinden gemidekilerin çoğuyla battığı bir roman yayımladı. Titanic on dört yıl sonra yola çıktı.Morgan Robertson, Futility (1898)
Benzerlikleri savuşturmak zor: Her iki gemi de denizdeki en büyüğüydü, ikisi de neredeyse batmaz diye anılıyordu, ikisi de çok az cankurtaran botu taşıyordu, ikisi de kuzey rotasında buzlu suda hızla ilerliyordu ve adları yalnızca dört harf ayrılıyor. Robertson eski bir ticaret gemisi denizcisiydi ve en olası açıklama kehanet değil uzmanlıktır — gemilerin hangi boyuta doğru gittiğini, cankurtaran botu düzenlemelerinin yetersizliğini ve Kuzey Atlantik'i biliyordu. Sektörün kendisi için hazırladığı felaketi yazdı. 1912'den sonra kitap aceleyle yeniden basıldı ve o günden beri tam olarak kurgu diye okunmadı.
Source trail
