The story behind the card
These slugs belong to a group called the Sacoglossa, and the habit is known as kleptoplasty, from the Greek for 'thief' and 'formed'. They pierce algal cells, suck out the contents and store the chloroplasts in cells lining the gut. The best-known example, the emerald green Elysia chlorotica of North America's Atlantic coast, can keep chloroplasts from the alga Vaucheria litorea working for months. Scientists once thought the slug had taken algal genes into its own DNA to maintain them, but later genetic studies did not confirm this, and how the chloroplasts last so long is still debated. So is how much they feed the slug: in some experiments, starved slugs kept in the dark survived about as long as those kept in light.
Türkçe oku
Bazı deniz sümüklüböcekleri, yedikleri alglerin kloroplastlarını, yani güneş ışığını besine çeviren minik yeşil yapıları, kendi vücutlarında çalışır hâlde tutar. Bu çalıntı kloroplastlar günlerce, bazı türlerde aylarca fotosentez yapmayı sürdürebilir.
Bu sümüklüböcekler Sacoglossa adı verilen bir gruba girer. Yaptıklarına ise Yunanca “hırsız” ve “biçimlenmiş” sözcüklerinden gelen kleptoplasti adı verilir. Alg hücrelerini delip içini emerler, kloroplastları da bağırsaklarını döşeyen hücrelerde saklarlar. En bilinen örnek, Kuzey Amerika'nın Atlantik kıyılarında yaşayan zümrüt yeşili Elysia chlorotica'dır: Vaucheria litorea adlı algden aldığı kloroplastları aylarca çalıştırabilir. Bilim insanları bir zamanlar bu sümüklüböceğin, kloroplastları ayakta tutmak için alg genlerini kendi DNA'sına aldığını düşünüyordu; ancak sonraki genetik çalışmalar bunu doğrulamadı. Kloroplastların bu kadar uzun süre nasıl dayandığı hâlâ tartışılıyor. Sümüklüböceği ne kadar beslediği de öyle: bazı deneylerde karanlıkta tutulan aç sümüklüböcekler, ışıkta tutulanlar kadar uzun yaşadı.