Japanese American ensembles formed from the late 1960s helped develop North American taiko, building drums from available materials and making group performance a language of community.

A drum remade by migration

MusicMigration

Why it matters

The idea in context

Taiko names a broad family of Japanese drums, but the large choreographed ensemble known as kumi-daiko is largely a postwar form. In California, Japanese American groups from the late 1960s adapted that energy to temples, festivals and community life, sometimes turning wine barrels into affordable drum bodies. The practice was neither a sealed inheritance nor a clean invention. Migration made tradition audible as a verb: remember, improvise, build, gather.

Türkçe

Aynı kart, başka bir dilde.

1960'ların sonlarından itibaren kurulan Japon Amerikalı topluluklar, bulunabilen malzemelerden davullar yaparak ve grup icrasını bir cemaat diline dönüştürerek Kuzey Amerika taikosunun gelişmesine katkı verdi.
Göçün yeniden kurduğu davul

Taiko, Japon davullarının geniş bir ailesini adlandırır; ancak koreografik büyük topluluk biçimi kumi-daiko, esasen savaş sonrası dönemin ürünüdür. Kaliforniya'da 1960'ların sonlarından itibaren Japon Amerikalı gruplar bu enerjiyi tapınaklara, festivallere ve cemaat hayatına uyarladı; bazen uygun fiyatlı davul gövdeleri için şarap fıçılarını dönüştürdü. Bu pratik ne kapalı bir miras ne de sıfırdan bir icattı. Göç, geleneği fiil olarak duyulur kıldı: hatırla, doğaçla, yap, toplan.

Source trail

Read beyond the card.

Background reading: TaikoAttribution and context are revised when stronger evidence appears. Corrections are welcome through the editorial page.
Next in the open archiveAzerbaijani mugham gives performers a modal framework rather than a fixed script, asking the singer and instrumentalists to shape an unfolding architecture through improvisation.Q1920