In a 1976 essay, the British philosopher Bernard Williams imagined a painter, modelled on Gauguin, who leaves his family to devote himself to art. Whether that choice can be justified, Williams argued, may depend on whether he succeeds, which is partly out of his hands. He called this problem “moral luck”.
Bernard Williams, "Moral Luck" (1976)
The story behind the card
Williams (1929–2003) was a British moral philosopher. His painter is loosely based on Paul Gauguin, who left his wife and children and later settled in Tahiti. The essay appeared in 1976 alongside a reply with the same title by the American philosopher Thomas Nagel, and the two are still read together. Nagel gave the best-known example: two drivers are equally careless, but a child runs into the road in front of only one of them. We blame that driver far more, though the difference was pure chance. Williams's point was not that success excuses leaving a family, but that our moral judgements depend on luck more than we like to admit.
Türkçe oku
İngiliz filozof Bernard Williams 1976'da yazdığı bir denemede, Gauguin'den esinlenen ve kendini resme adamak için ailesini bırakan bir ressam hayal etti. Williams'a göre bu kararın haklı olup olmadığı, ressamın başarılı olup olmamasına bağlı olabilirdi; başarı ise kısmen onun elinde değildi. Williams bu soruna “ahlaki şans” adını verdi.
Williams (1929–2003) İngiliz bir ahlak felsefecisiydi. Denemedeki ressam, karısını ve çocuklarını bırakıp sonunda Tahiti'ye yerleşen Paul Gauguin'den esinlenir. Deneme 1976'da, Amerikalı filozof Thomas Nagel'in aynı başlığı taşıyan yanıtıyla birlikte yayımlandı; ikisi bugün de birlikte okunur. En bilinen örneği Nagel verdi: İki sürücü aynı derecede dikkatsizdir, ama yalnızca birinin önüne yola bir çocuk fırlar. Aradaki fark tamamen şans olsa da o sürücüyü çok daha fazla suçlarız. Williams başarının aileyi terk etmeyi haklı çıkardığını söylemiyordu; ahlaki yargılarımızın, kabul etmek istediğimizden çok daha fazla şansa bağlı olduğunu gösteriyordu.