Ikigai DailyAranabilir arşiv
Alıntıları, bilgileri ve atasözlerini konuya, yazara ya da anahtar sözcüğe göre arayın. Kısa açıklama ve mevcut kaynak notları için kartı açın.
Ara ve süz
Arşive göz at
Okuma biçimine göre göz atın
Sonuçlar
Q0398Bu söz Dorian Gray’in Portresi’nde Lord Henry’ye aittir; tarafsız bir deneme cümlesi değildir. Wilde romanında ahlaki paniği topluma geri çevirir: ahlaksız denen kitaplar, gizli iştahları, kibirleri ve ikiyüzlülükleri fazla açık gösterdiği için rahatsız edici olabilir.
Q0399Orwell’in Hayvan Çiftliği’nden. Domuzların çarpıtılmış sloganı, eşitlik dilinin yeni ayrıcalığı haklı çıkarmak için nasıl bükülebileceğini gösterir — bugün de acıtan bir hiciv.
Q0400Bu cümle Orwell’e sürekli bağlanır; fakat yayımlanmış yazılarında ya da mektuplarında bulunamamıştır. Yine de Orwellci ruha yakındır; çünkü onun deneme ve kurmacasındaki gerçek bir temayı yakalar: kamusal dil bozulduğunda, yalın hakikat bir isyan gibi görünmeye başlar.
Q0401Fitzgerald’ın Muhteşem Gatsby’sinin son cümlesi. Romanın sızısını yakalar: Akıntı bizi geçmişe geri taşırken, biz geleceğe doğru direniriz.
Q0402J. K. Rowling’in Harry Potter’ından. Dumbledore’un dersi, kökenlerin bizi tanımlamadığıdır; karakter, seçimlerimizle ve büyüyüp olduğumuz şeyle oluşur.
Q0403Milton’ın Kayıp Cennet’inden, Şeytan’ın ağzından. Ona göre zihin kendi gerçekliğini biçimlendirir — iki yüzü olan bir hakikat: Herhangi bir yeri acıya da huzura da çevirebilir.
Q0404Bu söz Blake’in Cennet ile Cehennemin Evliliği içindeki Cehennem Atasözleri’nden biridir. Blake basitçe aşırılığı mazur göstermez; okuru arzunun, hatanın, yoğunluğun ve deneyimin ancak gerçekten anlaşıldığında nasıl bilgiye dönüşebileceğini sormaya zorlar.
Q0405Bu söz Woolf’un 1929 tarihli Kendine Ait Bir Oda denemesinin merkezindeki iddiadır; metin kadınlar ve kurmaca üzerine verdiği derslerden doğmuştur. Cümle bilinçli biçimde maddidir: deha yalnızca teşvik ya da övgüyle değil, mahremiyet, zaman, eğitim ve parayla da mümkündür.
Q040620. yüzyıl Arap şiirinin büyük seslerinden sayılan Filistinli şair Mahmud Derviş’e (1941–2008) atfedilir. Söz, suçlamayı buruk bir dürüstlükle içe çevirir: Sonradan yakındığımız kaosu bazen kendimiz davet ederiz. Rüzgâra sövmeden önce sorar — pencereyi kim açtı?
Q0407Bukowski’ye yaygın biçimde atfedilir; ancak doğrulanmış bir kaynağı bulunmuş değil. Duygu, 1972 tarihli ‘the crunch’ şiirinin dünyasıyla örtüşür — her yerde ölümlülük, kıt şefkat. Asıl mesele o karanlık komedidir: Hepimizin öleceğini bilmek insanları birbirine karşı yumuşatmalıyken, günleri hâlâ ıvır zıvır yiyip bitirir.
Q0408Bu söz Sylvia Plath’ın yayımlanan günlüklerinden gelir. Gökyüzüne yönelmiş dramatik bir çığlıktan ibaret değildir; genç bir yazarın daha yaşlı bir sığınağa, tanıklığa ve yanıta duyduğu ihtiyacı, duanın bile cevapsız kaldığı bir anda kaydeder.
Q0409Telomerler bölünen birçok hücrede kısalır ve DNA uçlarının hasar sanılmasını önlemeye yardım eder. Yaşlanma ve hastalık riskiyle karmaşık biçimde bağlantılıdırlar; ama yaşam tarzı, genetik, stres ve tesadüf birbirine karışır. Yararlı ders şüpheciliktir: Biyoloji, geleceğinizi vaat eden tek bir sayı kadar basit değildir.
Q0410GPS uyduları hızlı hareket eder ve daha zayıf kütleçekiminde, yüksekte durur; bu yüzden saatleri bizimkinden kayar; Einstein’ın görelilik düzeltmesi olmadan, seyir bir gün içinde bozulurdu.
Q0411AGC’nin yaklaşık 4 KB RAM’i, 72 KB sabit ‘halat çekirdek’ belleği vardı ve kabaca 1 MHz hızında çalışıyordu — müzikli bir tebrik kartından bile daha az işlem gücü. Yine de 1969’da Apollo 11’i 380.000 km boyunca yönlendirdi, iniş radarını çalıştırdı ve inişten dakikalar önce aşırı yüklenme alarmlarından zarif biçimde toparlandı. Mesele zayıf donanım değil; disiplinli mühendisliğin, kompakt kodun ve acımasız önceliklendirmenin imkânsız kısıtlar altında neler başarabildiğidir.
Q0412Süperiletken devreler yeterince soğutulup dikkatle yalıtıldığında kuantum sistemleri gibi davranabilir. Bu, kırılgan etkilerin gündelik gürültüden korunması gereken kuantum bilgisayarlara giden yollardan biridir. Güncel sonuç şudur: Kuantum fiziği yalnız minicik şeylerin tuhaf teorisi değil; insanların inşa edebildiği donanıma dönüşmektedir.
Q0413Bu bir zaman ölçeği şaşırtmasıdır: Büyük Piramit yaklaşık MÖ 2560’ta inşa edildi, Kleopatra MÖ 30’da öldü, ilk iPhone ise 2007’de çıktı. Yani Kleopatra ile piramit arasında yaklaşık 2.500 yıl, Kleopatra ile akıllı telefon çağı arasında ise 2.000 yıldan biraz fazla zaman vardır.
Q0415Yaklaşık MÖ 100’den kalma, aşınmış bronz bir aygıt olan Antikythera mekanizması, tutulmaları ve gezegen konumlarını öngörebiliyordu — iki bin yıl erken bir analog bilgisayar.
Q0416Çin, 11. yüzyılda kâğıt parayı kullandı; Avrupa’dan yüzyıllar önce — bir sikkedeki madene değil, bir banknotun vaadine derin bir güven gerektiren sıçrayış.
Q0417Manyetik pusula Çin’de geliştirildi; önce kehanet, sonra seyir için — sonunda denizcilerin açık okyanusları güvenle aşmasını sağlayan küçük bir iğne.
Q0418Bir ölümsüzlük iksiri arayan Çinli simyacılar, 9. yüzyıl dolaylarında barutu tesadüfen buldu. Batıya taşındığında savaşı yeniden biçimlendirdi ve şatolar çağının sonunu getirdi.
Q0419Demiryollarından önce her kasaba, saatini yerel Güneş’e göre tutardı; bu yüzden bir şehirdeki öğle vakti, diğerinden farklıydı — seyahat paylaşımı zorunlu kılana dek zaman yereldi.
Q0420Demiryollarından önce birçok şehir zamanı güneşe göre tutuyordu. Bu yürüyüş ve atlı yolculuk için yeterliydi, ama bölgeler arası tren tarifeleri için değildi. Standart saat, yolculuğu, işi ve haberleşmeyi her yerde daha kolay koordine etti. Ders basit: Yeni hız, toplumu çoğu zaman yeni kurallar üzerinde anlaşmaya zorlar.
Q0421Daguerre’in 1838’de bir Paris caddesini gösteren fotoğrafı boş görünür; ama uzun pozlaması, ayakkabılarını boyatmak için kıpırdamadan duran bir adamı yakaladı — tesadüfen, fotoğraflanan ilk insan.
Q0422Erken filmler çoğu zaman küçücük sahnelerdi: fabrikadan çıkan işçiler, yaklaşan bir tren, hareket eden bir yüz. Telefonundaki uzun videolarla kıyaslanınca neredeyse yok gibiydiler; ama hareketi taşınabilir ve tekrar izlenebilir yaptı. Bu küresel olarak önemliydi, çünkü olaylar orada olmayan insanlar tarafından da görülebiliyordu. Sinema, hafızaya hareket eden bir beden verdi.
