Ikigai DailyHerkese açık koleksiyon
Dil, tarih, sanat, bilim ve iç dünyada arayın. Her sonuç; bağlamına, kaynağına ve bir sonraki fikre açılır.
Ara ve süz
1.965 kart, herkesin erişimine açık
Üç ayrı yol
Arşiv dökümü
Q0135Bu cümle Pablo Neruda’nın adıyla çok ünlüdür; fakat kaynak izi zayıftır, büyük alıntı siteleri bile onu kaynaksız atıf olarak işaretler. Yine de tematik olarak Neruda’nın aşk şiirlerinin yanına yakışır: onda eros bir süs değil, ölümlü hayatı katlanılır, tutkulu ve yaşanmaya değer kılan bir güçtür.
Q0136Hemingway adıyla çok paylaşılır; ancak romanlarında, öykülerinde ve mektuplarında yoktur — cümlenin ritmi, onun ünlü yalın düzyazısından çok modern sosyal medya özdeyişine benzer. Uyarı yine de her isim altında saklanmaya değer: Kendinizden vazgeçmenizi isteyen aşk, sonunda iki tarafı da eksiltir.
Q0137Bu söz Marcus Aurelius’un özel Stoacı defteri Düşünceler’den gelir; modern baskılarda çoğunlukla 7.56 olarak numaralanır. Bir memento mori alıştırmasıdır: eski hayatın kapanmış olduğunu hayal et, sonra kalan zamanı daha az bahaneyle ve daha fazla disiplinle kullan.
Q0138İnsanın genç hâliyle karşılaşmasını hayal eden çağdaş bir şiir — çocuğun, olduğumuz kişideki hayal kırıklığı ve o yüzleşmenin sızısı.
Q0139Jung’un hiç tam olarak yazmadığı en ünlü cümlesi: Düşüncesini özetler, ama Toplu Eserler’inde bu hâliyle geçmez. En yakın özgün pasajlar Aion’dadır (1951); Jung orada, bilince çıkarılmayan iç durumun dışarıda “kader” olarak yaşandığını yazar. Fikir tümüyle ona aittir: Görmezden gelinen iç malzeme kaybolmaz — yansıtma, tekrar ve kader sanılan bir yaşam örüntüsü olarak geri döner.
Q0140Bu söz gerçektir: Jung bunu 22 Ekim 1916’da Fanny Bowditch’e yazdığı, C.G. Jung Letters 1. ciltte yayımlanan mektupta kaleme aldı. Karşıtlık, yönteminin kalbidir: Dışarıya bakmak düşler üretir — fantezi ve yansıtma; içeriye bakmaksa uyanmanın zor işidir: İnsanın kendi niyetleriyle ve gölgeleriyle kılıksız yüzleşmesi.
Q0141Bu söz Karamazov Kardeşler’de yaşlı Zosima’nın kendini kandırmaya karşı uyarısından gelir. Dostoyevski burada düzgün bir motivasyon cümlesi kurmaz; insanın kendine yalan söylemesinin önce algıyı, sonra saygıyı, ardından sevme yetisini nasıl aşındırdığını gösterir.
Q0142Bu söz Dostoyevski’nin düzenli akılcı mutluluk fikirlerine karşı yazdığı sert monolog Yeraltından Notlar’dan gelir. Yeraltı Adamı’na göre insan bazen acıya tutunur; çünkü acı, özgürlüğü, bireyselliği ya da yaralı gururu rahatlıktan daha keskin biçimde kanıtlar.
Q0143Bu söz Suç ve Ceza’da, Raskolnikov’un ‘olağanüstü insan’ teorisi etrafındaki psikolojik baskı sırasında geçer. Acıyı yüceltmez; derin zekâ ve vicdanın sonuç, suçluluk ve keder bilincini daha ağır taşıdığını söyler.
Q0144Chaplin’in kendi komedi anlayışını özetlediği, röportajlarında yinelediği ve 1977’de ölümünün ardından dünya basınında dolaşan sözü. Sinema dilini hayat bilgeliğine çevirir: Yakın planda bir düşüş, bütün kareyi dolduran bir acıdır; genel planda ise aynı düşüş komediye dönüşür. Mesafe — ister kamerada ister zamanda — trajedinin türünü değiştirir.
Q0145Halk arasında Chaplin’e mal edilir, oysa düşünce iki yüzyıldan eskidir. Fransız yazar Nicolas Chamfort 1790’larda not düşmüştü: “La plus perdue de toutes les journées est celle où l’on n’a pas ri” — günlerin en kaybı, gülünmeden geçenidir. Chaplin’e atıf, kısmen 1992 yapımı Shining Through filmiyle yayıldı. Yine de ona yakışıyor: Kahkahayı kimse onun kadar hayati gösteremedi.
Q0146Chaplin’in 1928 tarihli sessiz filmi Sirk’in 1969’daki yeniden gösterimi için bestelediği ve seksenine yakın bir yaşta kendi sesiyle söylediği “Swing High Little Girl” şarkısından bir dize. Şarkı, filmin açılışında trapezdeki kızın görüntüsüne eşlik eder. Öğüt, ahlaki olmadan önce fizikseldir: Gökkuşağını görmek için önce bakışı yerden kaldırmak gerekir.
Q0147Chaplin’in Sahne Işıkları’nda (Limelight, 1952) canlandırdığı yaşlı kabare palyaçosu Calvero’nun, umudunu yitirmiş genç dansçıyı hayata döndürmeye çalışırken söylediği replik. Denizanası düşünceye oyunbaz bir hava katar, ama sahne ölesiye ciddidir: Calvero intihara karşı konuşmaktadır. Hayatın görkemi, der; mevkiye, başarıya, hatta anlamaya bile bağlı değildir — yaşayan her canlı için oradadır.
Q0148Sahne Işıkları’nda (1952) genç dansçı Terry hayatın amaçsız ve anlamsız olduğunu söylediğinde Calvero’nun verdiği yanıt: “Anlamı ne yapacaksın? Hayat bir anlam değil, bir arzudur. Arzu, bütün hayatın temasıdır!” Chaplin burada alaycı değildir; varoluşun kendini bir tez gibi kanıtlaması gerektiği fikrine itiraz eder. Calvero ekler: Gül de yalnızca gül olmayı arzular.
Q0149Bu söz Nietzsche’nin İyinin ve Kötünün Ötesinde adlı eserindeki 153. aforizmadır. ‘Aşk her şeyi affettirir’ demek değildir; aşkın, insanların niyetleri ve eylemleri yargıladığı hazır ahlaki hesapların dışına taşabildiğini söyler.
Q0150Nietzsche’nin büyük aforizma kitabı İnsanca, Pek İnsanca’dan (1878). Bitmiş evliliklerin romantik açıklamasına karşı çıkar: Bağı tutku başlatabilir; ama iki insanın ilk yoğunluk biçim değiştirdikten sonra da buluşmayı sürdürmesini sağlayan şey dostluktur — konuşmayı sürdürebilmek, birbirine ilginç kalabilmek. Kitabın başka bir yerinde öğüdü nettir: Evlenmeden önce sorun — bu insanla yaşlılıkta da sohbet etmekten keyif alacak mıyım?
Q0151Sahici Nietzsche — üstelik şaşırtıcı derecede erken: Bunu yirmi yaşında, teolojiyi neden bıraktığını açıkladığı, kız kardeşi Elisabeth’e yazdığı mektupta (11 Haziran 1865) kaleme aldı — “Ruh huzuru ve mutluluk istiyorsan inan; hakikatin müridi olmak istiyorsan sorgula.” Sonraki bütün felsefesinin tohumu buradadır: Huzur ile hakikat farklı bedeller ister ve ciddi bir zihin hangi faturayı ödediğini bilmelidir.
Q0152Bu söz Fırtına’da, maskeli oyun dağıldıktan sonra Prospero tarafından söylenir. Shakespeare tiyatroyla faniliği birbirine bağlar: saraylar, oyuncular, hatta dünyanın kendisi sahne yanılsaması gibi dağılır; insan ömrü ise uykuyla çevrilir.
Q0153Julius Caesar’dan (I. Perde, 2. Sahne): Cassius, Brutus’u kaderi — ‘yıldızları’ — suçlamayı bırakıp harekete geçmeye çağırır. Shakespeare astrolojiyi bir sorumluluk sorusuna çevirir: Hayatımızı kaderden çok kendi seçimlerimiz biçimlendirir.
Q0154Bu söz Bir Yaz Gecesi Rüyası’nda Lysander’a aittir; âşıkların karmaşası komik bir kaosa dönüşmeden önce söylenir. Kalıcı olmasının nedeni, aşkın zorluğunu neredeyse hikâyenin yasası gibi kurmasıdır: aşk nadiren düz, itaatkâr bir çizgide ilerler.
Q0155Bu söz Bir Yaz Gecesi Rüyası’nda Helena’nın arzunun akıldışılığını düşünürken söylediği dizelerdendir. Shakespeare Cupid’in körlüğünü psikolojik hâle getirir: aşk yalnızca bakmaz; hayal eder, dönüştürür, mazur görür ve bazen yanlış tanır.
Q0156Bu söz Hamlet’te Polonius tarafından söylenir; bu yüzden lezzetli biçimde ironiktir: kısalığı öven kişi oyunun en lafı uzatan karakterlerinden biridir. Alıntı, sahnedeki bağlam hatırlanınca güçlenir; Shakespeare bilgelikle kendini ele vermeyi aynı cümlede buluşturur.
Q0157Bu söz Uğultulu Tepeler’de Catherine Earnshaw’un Heathcliff için söylediği cümledir. Nazik bir romantik kart sözü değildir; romanda sıradan evliliği ve toplumsal düzeni, ilksel bir bağlılığın yanında küçük gösteren tüketici ve tehlikeli bir bağa aittir.
Q0158Bu söz Keats’in 1818’de, henüz çok gençken yayımlanan Endymion adlı uzun şiirinin ilk dizesidir. Şiir iddialı ve yer yer dengesizdir; ama ilk dize kalıcıdır, çünkü Romantik güzellik inancını besin gibi kurar: güzellik süs değil, içsel yenilenmenin uzun ömürlü kaynağıdır.
