Sözcükler sabit taşlar değildir. ‘Nice’, cehaletten hoşluğa doğru kaydı; bu da dilin eski anlamları taşıyıp kaybettiğini ve sessizce başka bir şeye dönüştüğünü gösterir.

Japonca sözcük, hayat anlamındaki iki ile değer anlamındaki kai’yi birleştirir. Günlerinizi yaşamaya değer kılan her şeyi adlandırır ve Japonya’da bu genellikle küçük ve sıradan bir şeydir: Bir bahçe, bir torun, bakkala yürüyüş.

Psikiyatr Mieko Kamiya, sözcüğü bir sanatoryumda hastalarla geçirdiği yılların ardından yazdığı 1966 tarihli Hayatın Anlamı Üzerine kitabında ciddi biçimde ele aldı. Ona göre ikigai çözülmesi gereken bir plan ya da amaç değil, günlerinizin uyanmaya değer bir yere işaret ettiğine dair sessiz bir duyguydu — ve bunu koşulları umutsuzca ağır olan insanlarda buldu. Tutkunun, becerinin, paranın ve dünyanın ihtiyaçlarının kesiştiği yerde ikigai’nizi bulmayı vaat eden dört daireli bir şemayla karşılaştıysanız, o ayrı bir fikirdir: 2014’te İngiliz bir blog yazarı tarafından, amacınızı bulmaya dair daha eski bir şemadan uyarlanarak çizildi. Japonca aslı sizden çok daha azını ister ve daha çoğunu verir.