Chiaroscuro, resimde ışıkla gölgeyi güçlü bir karşıtlık içinde kullanma tekniğidir; adı İtalyancada “aydınlık-karanlık” demektir. Aydınlıktan karanlığa geçen gölgeler figürlere hacim verir; karanlığın ortasındaki parlak bir alan da bakışı oraya çeker ve sahneye dram katar.
Sanat tekniği
Kartın devamı
Türkçede ışık-gölge diye de anılır. Figürleri gölgelendirmek eski Yunan’da bile biliniyordu; MÖ 5. yüzyılda yaşamış Atinalı ressam Apollodoros bu alanda öncü sayılırdı. Terim ise Rönesans İtalya’sında renkli kâğıda yapılan desenler için doğdu: Sanatçı kâğıdın tonundan yola çıkıp aydınlık yerleri beyaz boyayla, karanlık yerleri mürekkeple işlerdi. Leonardo da Vinci yüzleri yumuşak bir ışık-gölgeyle biçimlendirdi. 1600 dolaylarında Caravaggio bunu en uca taşıdı ve figürleri neredeyse kapkara bir zeminde tek bir sert ışıkla aydınlattı. Bu üsluba, İtalyanca tenebroso (karanlık) sözcüğünden gelen tenebrizm adı verilir. Rembrandt, mum ışığında geçen sahneleriyle Georges de La Tour ve Joseph Wright of Derby bu yolu her biri kendi tarzıyla sürdürdü. Sinema da bu fikri benimsedi: 1940’ların siyah-beyaz polisiye filmlerinde, kara film (film noir) denen türün derin gölgeleri de birer chiaroscuro örneğidir.
Kaynaklar ve ilgili okumalar
Kaynak: Sanat tekniği
İlgili kaynak: Işık gölge