Bram Stoker’ın Drakula’sı (1897) tek bir anlatıcının ağzından değil, belgelerle anlatılır: günlükler, mektuplar, telgraflar, bir geminin seyir defteri ve gazete haberleri. Bu belgeleri, Kont’un planını çözmeye çalışan kahramanlar bir araya getirir.

Kartın devamı

İrlandalı yazar Stoker (1847–1912), uzun yıllar Londra’daki Lyceum Tiyatrosu’nda ünlü oyuncu Henry Irving’in işletme müdürü olarak çalıştı. Roman için birkaç yıl araştırma yaptı; çalışma notları bugün Philadelphia’daki Rosenbach Müzesi’nde saklanıyor. Hikâyeyi mektuplar ve belgelerle anlatan romanlara “mektup roman” denir; eleştirmenler kitabı, olayları birkaç tanığın ağzından aktaran Wilkie Collins’in Beyazlı Kadın’ıyla (1859) karşılaştırdı. Stoker romanı döneminin yeni teknolojileriyle donattı: Mina Harker notlarını stenoyla tutar ve herkesin anlattıklarını daktiloya çeker; Dr. Seward da günlüğünü fonografa, yani ilk ses kayıt aygıtlarından birine konuşarak tutar. Drakula’nın ise kendine ait bir günlüğü ya da anlatısı yoktur; birkaç mektup dışında okur onu yalnızca tehdit ettiği insanların gözünden görür. Roman, yayımlandığı günden bu yana baskıdan hiç kalkmadı.