Ressamlar kırmızı, turuncu, sarı gibi sıcak renklerle nesneleri öne çeker; mavi ve yeşil gibi soğuk renklerle geriye iter. Bu yöntem doğadan gelir: Uzaktaki tepeler bize daha soluk ve mavimsi görünür. Böylece düz bir yüzeyde derinlik duygusu yaratılır.

Kartın devamı

Doğadaki bu etkiye hava perspektifi ya da renk perspektifi denir: Bizimle uzaktaki bir nesne arasındaki hava mavi ışığı saçar; bu yüzden uzaktaki şeyler netliğini yitirir ve maviye çalar. Romalı duvar ressamları bu etkiyi zaten kullanıyordu; Pompeii’de günümüze ulaşan manzara resimleri bunu gösterir. Leonardo da Vinci de onu yazılarında anlattı ve Mona Lisa’nın arkasındaki puslu, mavimsi manzarada uyguladı. Alman yazar Goethe, 1810’da yayımlanan Renk Kuramı’nda maviyi bizden uzaklaşıyormuş gibi görünen, sarı ile kırmızıyı ise canlı ve öne çıkan renkler olarak tanımladı. İşin bir de gözle ilgili yanı var: Göz merceği kırmızı ve mavi ışığı biraz farklı odaklar; bu yüzden kırmızı şekiller çoğu zaman mavilerin önünde duruyormuş gibi görünür. Bu yanılsamaya kromostereopsis denir.