Keats, “negatif yetenek” dediği şeyi, insanın “belirsizliklerin, gizemlerin, kuşkuların içinde, olgulara ve akla telaşla uzanmadan kalabilmesi” diye tanımladı.

Kartın devamı

Keats bu ifadeyi yalnızca bir kez, Aralık 1817’de kardeşleri George ve Tom’a yazdığı bir mektupta, arkadaşı Charles Wentworth Dilke ile yaptığı uzun bir sohbetin ardından kullandı. O sırada 22 yaşındaydı ve yalnızca bir şiir kitabı yayımlamıştı; ünlü odlarını yazmasına daha bir yıldan fazla vardı. Bu niteliğe en çok sahip yazar olarak Shakespeare’i gösterdi ve onu Samuel Taylor Coleridge ile karşılaştırdı. Keats’e göre Coleridge yarım bilgiyle yetinemiyor, tam açıklayamadığı güzel bir sezgiyi bu yüzden elinden kaçırıyordu. Mektup özeldi; ancak Keats 1821’de, 25 yaşında veremden öldükten sonra mektupları yayımlanınca tanındı. O günden bu yana psikologlar ve eğitimciler bu ifadeyi, bir cevaba koşmak yerine belirsizlikle yaşayabilme becerisini anlatmak için kullanıyor.