Keats called 'negative capability' the ability to remain 'in uncertainties, Mysteries, doubts, without any irritable reaching after fact and reason.'
Ikigai Daily
The story behind the card
Keats used the phrase once, in a letter to his brothers George and Tom written in December 1817, after a long talk with his friend Charles Wentworth Dilke. He was 22 and had published a single book of poems; his great odes were still more than a year away. He named Shakespeare as the writer who had this quality most, and contrasted him with Samuel Taylor Coleridge, who, he felt, could not rest content with half-knowledge and would let a beautiful insight go because he could not fully explain it. The letter was private and became known only when his correspondence was published after his death from tuberculosis in 1821, at 25. Since then psychologists and teachers have borrowed the phrase for the skill of living with uncertainty instead of rushing to an answer.
Türkçe oku
Keats, “negatif yetenek” dediği şeyi, insanın “belirsizliklerin, gizemlerin, kuşkuların içinde, olgulara ve akla telaşla uzanmadan kalabilmesi” diye tanımladı.
Keats bu ifadeyi yalnızca bir kez, Aralık 1817'de kardeşleri George ve Tom'a yazdığı bir mektupta, arkadaşı Charles Wentworth Dilke ile yaptığı uzun bir sohbetin ardından kullandı. O sırada 22 yaşındaydı ve yalnızca bir şiir kitabı yayımlamıştı; ünlü odlarını yazmasına daha bir yıldan fazla vardı. Bu niteliğe en çok sahip yazar olarak Shakespeare'i gösterdi ve onu Samuel Taylor Coleridge ile karşılaştırdı. Keats'e göre Coleridge yarım bilgiyle yetinemiyor, tam açıklayamadığı güzel bir sezgiyi bu yüzden elinden kaçırıyordu. Mektup özeldi; ancak Keats 1821'de, 25 yaşında veremden öldükten sonra mektupları yayımlanınca tanındı. O günden bu yana psikologlar ve eğitimciler bu ifadeyi, bir cevaba koşmak yerine belirsizlikle yaşayabilme becerisini anlatmak için kullanıyor.
