Soyut resmin öncülerinden Vasili Kandinski, her rengin bir sesi olduğunu düşünüyordu. 1911’de yayımlanan kitabında açık maviyi flüte, koyu maviyi viyolonsele, en koyu maviyi ise orga benzetti.

Sanat tarihi (Wassily Kandinsky)

Kartın devamı

Sanatta Ruhsallık Üzerine adlı bu kitap, renk ve biçimin, tanınır hiçbir şey göstermeden, tıpkı müzik gibi izleyiciyi doğrudan etkileyebileceğini savunur. Kandinski’ye göre renklerin sesi o kadar belirgindir ki kimse parlak sarıyı kalın, pes notalarla anlatmaya kalkmaz. Moskova’da Wagner’in Lohengrin operasını dinlerken renkler “gördüğünü” de anlatmıştı. Bunun gerçek bir sinestezi, yani bir duyunun başka bir duyuyu da harekete geçirdiği bir durum olup olmadığı hâlâ tartışılıyor. Kandinski 1911’de ressam Franz Marc’la birlikte Münih’te Der Blaue Reiter (Mavi Süvari) grubunu kurdu; resimlerine de Doğaçlama ve Kompozisyon gibi müzikten gelen adlar verdi.

Kaynaklar ve ilgili okumalar

Kaynak: Sanat tarihi (Wassily Kandinsky)

İlgili kaynak: Vasili Kandinski

Mobil uygulamayı indir Kartlar nasıl hazırlanıyor?

İlgili kartlar

Benzer konulardaki kartlara göz atın.

MerakSanat

Edvard Munch’ın Çığlık’ı tek bir tablo değildir: Norveçli ressam, kan kırmızısı bir gökyüzünün altındaki aynı figürü 1893’te ve 1910’da iki kez boyayla, iki kez de pastelle yaptı; bir de taş baskısını hazırladı.

Munch, tablonun doğduğu anı “Nice, 22 Ocak 1892” başlıklı bir günlük notunda anlatır: Oslo yakınlarında gün batımında yürürken doğanın içinden büyük bir çığlığın geçtiğini hissetmiştir. Yani çığlık manzaraya aittir; figür bağırmıyor, o çığlığı duyup kulaklarını kapatıyor. 1893 tarihli resim Norveç Ulusal Müzesi’nde, 1910 tarihli resim ile bir pastel ise Oslo’daki Munch Müzesi’ndedir. 1893 tarihli resmin üzerinde, ancak bir delinin yapabileceğini söyleyen soluk bir kurşun kalem notu vardır. Ulusal Müze 2021’de yazının Munch’ın kendi el yazısı olduğunu doğruladı; not büyük olasılıkla eleştirmenler esere saldırdıktan sonra eklenmişti. Özel koleksiyondaki tek sürüm olan 1895 tarihli pastel, 2012’de yaklaşık 120 milyon dolara satıldı; bu, o güne kadarki müzayede rekoruydu.

Edvard MunchKartı aç

DinginlikMüzik

John Cage’in 1952’de ilk kez seslendirilen 4′33″ adlı eseri, icracılardan dört dakika otuz üç saniye boyunca hiçbir şey çalmamalarını ister. Dinleyicinin o sırada duyduğu öksürükler, hışırtılar ve yağmur, müziğin ta kendisi olur.

İlk seslendirmeyi piyanist David Tudor, 29 Ağustos 1952’de New York eyaletindeki Woodstock yakınlarında, ormana açılan ahşap bir salon olan Maverick Concert Hall’da yaptı. Üç bölümün her birinin başında piyanonun klavye kapağını kapattı, sonunda açtı; tek bir nota bile çalmadı. Cage sonradan, ilk bölümde rüzgârı, ikincisinde çatıya vuran yağmuru, üçüncüsünde de konuşan ya da salondan çıkıp giden dinleyicileri duyduğunu anlatacaktı. Fikir biraz da Harvard’daki yankısız odayı, yani bütün sesleri emecek biçimde yapılmış bir odayı ziyaretinden doğmuştu: Cage orada bile iki ses duymuştu, kendi sinir sistemini ve kan dolaşımını. Vardığı sonuç şuydu: Gerçek sessizlik yoktur, yalnızca bizim çıkarmayı amaçlamadığımız sesler vardır.

John CageKartı aç

MerakZihin

Mozart dinlemenin insanı daha zeki yaptığı fikri, yani “Mozart etkisi”, yalnızca 36 üniversite öğrencisiyle yapılan 1993 tarihli bir çalışmadan doğdu. Bir Mozart sonatı dinleyen öğrencilerin uzamsal düşünme puanları sadece 10-15 dakikalığına yükseldi; sonraki incelemeler zekâda kalıcı bir artış bulmadı.

Frances Rauscher, Gordon Shaw ve Catherine Ky çalışmayı Nature dergisinde yayımladı. Öğrenciler on dakika boyunca ya Mozart’ın İki Piyano İçin Re Majör Sonatı’nı ya bir rahatlama kaydını dinledi ya da sessizlikte bekledi; ardından Stanford-Binet zekâ testinden alınmış kâğıt katlama ve kesme bulmacalarını çözdü. Mozart dinleyenler daha iyi sonuç aldı, ama yalnızca kısa bir süre için. Çalışmada bebek ya da çocuk yoktu, genel zekâ da ölçülmedi. Basında ve piyasada bu sonuç, klasik müziğin çocukları daha zeki yaptığı vaadine dönüştü. 1998’de Georgia Valisi Zell Miller, eyalette doğan her bebeğe bir klasik müzik kaydı vermek için yılda 105.000 dolar ayrılmasını önerdi. Sonraki analizler en fazla küçük ve kısa süreli etkiler buldu; bunun en olası nedeni, canlı müziğin ruh hâlini ve dikkati bir süreliğine yükseltmesi.

The Mozart effectKartı aç

MerakBilim

2025’te beş kişi, “olo” adı verilen ve doğadaki hiçbir renkte görülmeyen canlılıkta bir mavi-yeşil gördü. Berkeley’deki araştırmacılar bu rengi, retinadaki hücrelere tek tek lazer tutup yalnızca gözün “yeşil” koni hücrelerini uyararak elde etti. Doğal ışık bunu yapamaz.

Göz renkleri üç tür koni hücresiyle görür. Bunlar kısa, orta ve uzun dalga boylarına duyarlıdır ve kabaca mavi, yeşil ve kırmızı diye anılır. Duyarlılıkları birbiriyle örtüştüğü için doğadaki ışık orta dalga boyuna duyarlı “M” konilerini uyardığında komşu konileri de uyarır. California Üniversitesi Berkeley’den Ren Ng ve Austin Roorda’nın yönettiği ekip, her katılımcının retinasında küçük bir bölgedeki konileri tek tek haritaladı, gözün hareketini izledi ve yalnızca M konilerine minik lazer atımları gönderdi. Çalışma Nisan 2025’te Science Advances dergisinde yayımlandı. Renk adını 0-1-0 dizisinden alır: Yalnızca ortadaki koni türü uyarılmıştır. Bir ekranın gösterebileceği en yakın renk koyu bir turkuazdır, ama katılımcılar “olo”nun çok daha canlı olduğunu söyledi.

The ‘Oz’ experimentKartı aç

MerakSanat

Fransız heykeltıraş Camille Claudel, Auguste Rodin’le yakın çalıştı; Vals ve Olgunluk Çağı gibi eserler yaptı. 1913’te ailesi onu Paris yakınlarındaki bir psikiyatri hastanesine yatırdı. Ertesi yıl Avignon yakınlarındaki bir hastaneye nakledildi ve 1943’te ölene dek orada kaldı.

Claudel, 1883’te, henüz on dokuz yaşlarındayken Rodin’in atölyesinde çalışmaya başladı; onun yardımcısı, modeli ve sevgilisi oldu. Rodin uzun yıllardır birlikte yaşadığı Rose Beuret’yi bırakmadı. Claudel 1892’de ilişkinin aşk yanını bitirdi, 1898’de de yolları tamamen ayrıldı. Tek başına ve parasız çalışırken Rodin’in fikirlerini çaldığına ve ona karşı bir şeyler çevirdiğine inanmaya başladı. Ailede onu en çok destekleyen babası 2 Mart 1913’te öldü. Sekiz gün sonra, bir doktorla kardeşi yazar Paul Claudel’in imzaladığı kâğıtlarla Ville-Évrard akıl hastanesine yatırıldı. 1914’te Alman ordusu yaklaşırken Avignon yakınlarındaki Montdevergues’e nakledildi. Doktorlar annesine ve kardeşine, onun orada tutulmasına gerek olmadığını defalarca söyledi; ama aile onu eve almayı hep reddetti.

Historical account — Musée Camille Claudel; Musée RodinKartı aç

Sıradaki kartUcuz Japon ağaç baskıları 19. yüzyılda Avrupa’ya ulaştığında, Van Gogh ve Monet gibi ressamlar bu resimlerin düz renklerine, cesur kadrajlarına ve gündelik konularına hayran kaldı; kendi resimleri de değişti.Devam et →