Poliçe, başka bir şehirdeki birine belirli bir tutarı, çoğu zaman başka bir para birimiyle ödemesini bildiren yazılı bir emirdi. Orta Çağ’da İtalyan tüccarların geliştirdiği bu belge sayesinde, ağır ve kolay çalınan sikkeler taşımadan Avrupa’nın dört bir yanında ticaret yapılabiliyordu.

Kartın devamı

Örneğin Floransa’daki bir tüccar, parayı kendi şehrindeki bir bankere öderdi. Banker de Brugge’deki ortağına, tüccarın oradaki temsilcisine aynı tutarı yerel parayla ödemesini bildiren bir poliçe yazardı. Yolculuk eden yalnızca kâğıttı. Poliçe, temel özelliklerini 13. ile 15. yüzyıllar arasında İtalya’da kazandı, ama daha eski fikirlere dayanıyordu: Tang dönemi Çin’inde 8. yüzyılda “uçan para” denen belgeler vardı, İslam dünyasındaki tüccarlar da süftece adlı benzer bir senet kullanıyordu. Daha sonra Fransa’da ciro yaygınlaştı: poliçeyi elinde tutan, arkasını imzalayarak başkasına devredebiliyordu; böylece tek bir poliçe, ödenene kadar birkaç borcu kapatabiliyordu. Poliçeler yüzyıllarca Avrupa ticaretini finanse etti; bugünkü çek de aslında bankaya çekilmiş bir poliçedir. Türkçedeki “poliçe” ve “kambiyo” sözcükleri de İtalyancadan gelir.