AzimÖykü

Füreya Koral, Türkiye’de modern atölye seramiğinin öncülerindendir. Kap ve heykellerin yanı sıra oteller, üniversiteler ve başka kamu binaları için büyük seramik duvar panoları yaptı; seramiği insanların her gün kullandığı mekânlara taşıdı.

Füreya Koral

Kartın devamı

Koral 1910’da İstanbul’da, sanatçı ve yazarlarla dolu bir ailede doğdu: ressamlar Fahrelnissa Zeid ile Aliye Berger teyzeleri, Halikarnas Balıkçısı olarak tanınan yazar Cevat Şakir Kabaağaçlı da dayısıydı. 1940’ların sonunda İsviçre’de bir sanatoryumda verem tedavisi görürken seramiğe yöneldi; 1949’da Lozan’da bir seramik kursuna katıldı, ilk kişisel sergisini 1951’de Paris’te açtı. 1953’te İstanbul’da, Harbiye’de kurduğu atölye sanatçıların buluşma yerine dönüştü. Panoları arasında Ankara’da Atatürk Orman Çiftliği’ndeki Marmara Oteli (1959) ile Hacettepe Üniversitesi Tıp Fakültesi (1965) için yaptıkları sayılabilir. 1997’de öldü.

Kaynaklar ve ilgili okumalar

Kaynak: Füreya Koral

İlgili kaynak: Füreya Koral

Mobil uygulamayı indir Kartlar nasıl hazırlanıyor?

İlgili kartlar

Benzer konulardaki kartlara göz atın.

AzimBiyografi

Güney Afrikalı şarkıcı Miriam Makeba, hükümet 1960’ta pasaportunu iptal edince ülkesine dönemedi. Otuz yıl sürgünde yaşadı; konserlerini ve Birleşmiş Milletler’deki tanıklığını apartheid rejimine karşı mücadelede kullandı.

Apartheid, Güney Afrika’da 1948’den 1990’ların başına kadar süren ve ırk ayrımını yasayla dayatan rejimin adıdır. Makeba 1959’da, şarkı söylediği apartheid karşıtı Come Back, Africa filminin Venedik’teki galasına katılmak için ülkesinden ayrıldı; ardından Harry Belafonte’nin yardımıyla New York’a yerleşti. 1960’ta annesinin cenazesi için dönmek istediğinde ülkeye sokulmadı. 1963’te bir Birleşmiş Milletler komitesinde apartheid’ı anlattı; plakları da ülkesinde yasaklandı. 1966’da Belafonte’yle yaptıkları ortak albümle Grammy Ödülü’nü paylaştılar; 1967’de Pata Pata şarkısı dünya çapında sevildi. Nelson Mandela serbest bırakıldıktan sonra, 1990’da ülkesine döndü. Geniş kitleler onu “Mama Africa” diye anıyordu.

Miriam MakebaKartı aç

DinginlikBiyografi

Neşet Ertaş (1938–2012), Türkiye’nin en sevilen halk müzisyenlerinden biriydi. Orta Anadolu’nun yüksek perdeden, uzun soluklu okunan yanık havası bozlağı babası Muharrem Ertaş’tan öğrendi ve kendi yazdığı türkülerle yeniledi.

Ertaş, 1938’de Kırşehir’in bir köyünde, Abdal bir ailede doğdu. Abdallar, Orta Anadolu’da çalgıcılığı kuşaktan kuşağa meslek olarak sürdüren, düğünlerde ve toplantılarda çalıp söyleyen bir topluluktur. Neşet daha çocukken bağlamasıyla babasının yanında köy köy dolaştı. 1976’da geçirdiği felç yüzünden çalamaz hâle geldi; 1979’da tedavi için gittiği Almanya’da 24 yıl kaldı ve Avrupa’nın dört bir yanında gurbetçilere konserler verdi. 2002’de kendisine önerilen Devlet Sanatçısı unvanını, hepimizin zaten bu devletin sanatçısı olduğunu, ayrı bir unvanın ayrımcılık gibi geldiğini söyleyerek geri çevirdi. 2011’de İstanbul Teknik Üniversitesi’nden fahri doktora aldı; 2012’de İzmir’de hayatını kaybetti.

Neşet ErtaşKartı aç

DinginlikBiyografi

Hawaii’nin son hükümdarı Liliʻuokalani, aynı zamanda çok sayıda şarkı besteledi. 1895’te ʻIolani Sarayı’nda tutsakken yazdığı Kuʻu Pua i Paoakalani, bir destekçisinin ona bahçesinden getirdiği çiçekleri anlatır. Çiçekler, okuması yasaklanan gazetelere sarılı gelirdi.

Liliʻuokalani 1891’de tahta çıktı. Ocak 1893’te ABD askerlerinin desteğini alan bir grup Amerikalı ve Avrupalı iş insanı Hawaii Krallığı’nı devirdi. 1895’te onu yeniden tahta çıkarmak için başlatılan ayaklanma başarısız olunca kraliçe tutuklandı, tahttan çekilmeye zorlandı ve ʻIolani Sarayı’nın üst katındaki bir odada yaklaşık sekiz ay tutuldu. Siyasi haberlerden uzak tutulduğu için olup biteni çiçeklerin sarıldığı gazetelerden öğrendi. Toplam 150’den fazla şarkı yazdı. Bunlar arasında 1866’dan 1876’ya kadar krallığın millî marşı olan He Mele Lāhui Hawaiʻi ile bugün de Hawaii’nin en bilinen şarkılarından Aloha ʻOe (1878) vardır. ABD, Hawaii’yi 1898’de topraklarına kattı.

LiliʻuokalaniKartı aç

DinginlikSanat

Ara Güler, 20. yüzyıl İstanbul’unu insanları üzerinden belgeleyen foto muhabiridir. Balıkçıların, işçilerin, çocukların, vapurların, arka sokakların ve değişen mahallelerin fotoğraflarında şehir bir kartpostal manzarası olarak değil, insanların yaşadığı bir yer olarak görünür.

Güler 1928’de İstanbul’da doğdu, 1950’de Yeni İstanbul gazetesinde foto muhabiri olarak işe başladı. 1958’de Amerikan yayın kuruluşu Time-Life’ın Yakın Doğu’daki ilk muhabiri oldu; fotoğrafları Paris Match, Stern ve The Sunday Times gibi yayınlarda çıktı. 1950’lerde tanıştığı Henri Cartier-Bresson ve Marc Riboud, 1960’ların başında onu Magnum Photos ajansına kazandırdı. Kendini sanatçı değil, foto muhabiri ve görsel tarihçi olarak görürdü; “İstanbul’un Gözü” diye anıldı. Picasso, Dalí, Churchill ve Hitchcock gibi pek çok ünlüyü fotoğrafladı; çektiği kareler antik Afrodisias kentinin dünyaya tanıtılmasına katkıda bulundu. 2018’de öldüğünde geride çok büyük bir arşiv bıraktı.

Ara GülerKartı aç

AzimSanat

Grandma Moses adıyla tanınan Anna Mary Robertson Moses, artrit nakış işlemeyi acı verici hâle getirince yetmişlerinin sonunda resim yapmaya başladı. 80 yaşında New York’ta ilk kişisel sergisini açtı, 101 yaşına kadar resim yapmayı sürdürdü ve Amerika’nın en sevilen halk ressamlarından biri oldu.

1860’ta New York eyaletinin kuzeyinde doğan Moses, hayatının büyük bölümünü bir çiftçi karısı olarak geçirdi; çocuk büyüttü, evde nakış ve başka süs işleri yaptı. Artrit iğne işini acı verici hâle getirince kız kardeşi ona resim yapmasını önerdi. 1938’de koleksiyoncu Louis Caldor, New York eyaletindeki Hoosick Falls kasabasında bir eczanenin vitrininde onun resimlerini gördü; resimleri satın aldı, ona malzeme sağladı ve çalışmalarını tanıttı. İlk kişisel sergisi “What a Farm Wife Painted” (Bir Çiftçi Karısının Resimleri) Ekim 1940’ta New York’taki Galerie St. Etienne’de açıldı. Çiftlik hayatını ve değişen mevsimleri çoğunlukla belleğinden resmettiği 1.500’den fazla tablo yaptı. 1961’de öldü; 1969’da ABD Posta İdaresi, Beyaz Saray koleksiyonundaki “July Fourth” (Dört Temmuz) adlı tablosunu gösteren bir pul çıkardı.

Grandma MosesKartı aç

Sıradaki kartAra Güler, 20. yüzyıl İstanbul’unu insanları üzerinden belgeleyen foto muhabiridir. Balıkçıların, işçilerin, çocukların, vapurların, arka sokakların ve değişen mahallelerin fotoğraflarında şehir bir kartpostal manzarası olarak değil, insanların yaşadığı bir yer olarak görünür.Devam et →