A man who lies to himself and believes his own lies becomes unable to recognize truth. He ends up losing respect for himself and for others. When he has no respect for anyone, he can no longer love. He yields to his impulses, indulges in the lowest forms of pleasure, and behaves in the end like an animal. And it all comes from lying, to others and to yourself.
Fyodor Dostoevsky, The Brothers Karamazov
Why it matters
The idea in context
This is from The Brothers Karamazov, in Father Zosima's counsel against self-deception. Dostoevsky is not making a neat motivational point; he is showing how lying to oneself corrodes perception first, then respect, then the capacity to love.
Türkçe
Aynı kart, başka bir dilde.
Kendine yalan söyleyen ve kendi yalanlarına inanan bir insan, gerçeği tanıyamaz hâle gelir. Sonunda hem kendine hem başkalarına olan saygısını yitirir. Kimseye saygısı kalmayınca artık sevemez. Dürtülerine boyun eğer, en bayağı hazlara dalar ve sonunda bir hayvan gibi davranır. Ve bunların hepsi, hem başkalarına hem kendine yalan söylemekten gelir.Fyodor Dostoyevski, Karamazov Kardeşler
Bu söz Karamazov Kardeşler'de yaşlı Zosima'nın kendini kandırmaya karşı uyarısından gelir. Dostoyevski burada düzgün bir motivasyon cümlesi kurmaz; insanın kendine yalan söylemesinin önce algıyı, sonra saygıyı, ardından sevme yetisini nasıl aşındırdığını gösterir.
Source trail
Read beyond the card.
Batch 2026-07-05 (reviewed): verified to Dostoevsky, The Brothers Karamazov, Father Zosima passage.
Background reading: Fyodor DostoevskyAttribution and context are revised when stronger evidence appears. Corrections are welcome through the editorial page.
