In many unrelated languages, the words for mother and father are built from simple repeated syllables such as ma, pa, ba or da. These are among the first sounds babies make, and parents tend to hear them as names for themselves.

Birbiriyle akraba olmayan pek çok dilde anne ve baba sözcükleri ma, pa, ba, da gibi basit ve tekrarlanan hecelerden oluşur. Bunlar bebeklerin çıkardığı ilk seslerdendir; anne babalar da bu sesleri kendi adları gibi duymaya yatkındır.

M, p ve b sesleri dudaklarla, a sesi de yalnızca ağzı açarak çıkarılır; bu yüzden bir bebeğin en kolay çıkarabildiği sesler arasındadır. Mandarin Çincesindeki māma, Svahilicedeki mama ve Keçuacadaki mama “anne”, Farsçadaki, Yorubacadaki ve Türkçedeki baba ise “baba” demektir; oysa bu diller akraba değildir. Türkçedeki ana da m gibi burundan çıkan bir ses olan n'yi taşır. Dilbilimci Roman Jakobson, m sesinin neden anneyle eşleştiğini şöyle açıklar: Meme emen bebek ancak burnundan hafif bir mırıltı çıkarabilir; bu ses zamanla hem yemeğe hem de anneye seslenişe dönüşür. Bu eğilim güçlüdür ama her dilde görülmez. Gürcücede tam tersidir: Mama “baba”, deda “anne” demektir.