Ernest Hemingway's iceberg theory holds that a writer who knows a subject well can leave much of it out, and readers will still feel it. He compared good prose to an iceberg: only one-eighth shows above the water, and the hidden part gives it its weight.
Death in the Afternoon, 1932
The story behind the card
Hemingway set out the idea in Death in the Afternoon (1932), his book on Spanish bullfighting: if a writer truly knows the material, he can omit things and the reader will sense them as strongly as if they had been stated. The habit began early. As a young reporter at the Kansas City Star in 1917, he followed a style sheet that asked for short sentences and plain, vigorous English, and he later trimmed his stories in the same way. A well-known example is 'Hills Like White Elephants' (1927): a couple waiting for a train in Spain argue about an operation that is never named, yet the reader understands what is at stake. The method, also called the theory of omission, shaped much of 20th-century fiction, and Hemingway won the Nobel Prize in Literature in 1954.
Türkçe oku
Ernest Hemingway'in buzdağı teorisine göre konusunu iyi bilen bir yazar, bildiklerinin çoğunu yazmadan bırakabilir; okur yine de onları hisseder. Hemingway iyi yazıyı buzdağına benzetirdi: Buzdağının yalnızca sekizde biri suyun üstünde görünür, ona ağırlığını veren ise görünmeyen kısmıdır.Öğleden Sonra Ölüm, 1932
Hemingway bu fikri, İspanya'daki boğa güreşlerini anlattığı Öğleden Sonra Ölüm (1932) adlı kitabında dile getirdi: Yazar konusunu gerçekten biliyorsa bazı şeyleri anlatmadan geçebilir; okur onları açıkça yazılmış kadar güçlü hisseder. Bu alışkanlığın kökü gençlik yıllarına uzanır. Hemingway 1917'de Kansas City Star gazetesinde muhabirken, kısa cümleler ve yalın, güçlü bir dil isteyen üslup kurallarına uydu; sonraları öykülerini de aynı biçimde budadı. En bilinen örneklerden biri 1927 tarihli “Beyaz Filler Gibi Tepeler” öyküsüdür: İspanya'da tren bekleyen bir çift, adı hiç geçmeyen bir ameliyat yüzünden tartışır; yine de okur neyin söz konusu olduğunu anlar. “Eksiltme kuramı” diye de anılan bu yöntem, 20. yüzyıl öykü ve romanını derinden etkiledi. Hemingway 1954'te Nobel Edebiyat Ödülü'nü aldı.