The story behind the card
People in New Guinea have long known the bird is unpleasant to eat, and Western naturalists recorded this as early as 1895; 'pitohui' is said to be a Papuan term for 'rubbish bird'. Its poison drew scientific attention in 1990, when researchers preparing the birds' skins for museum collections felt numbness and burning in their hands. In 1992 a team including the ornithologist Jack Dumbacher reported homobatrachotoxin, a close relative of batrachotoxin, in the skin and feathers, making pitohuis among the first poisonous birds documented by science. The likely source was later traced to small Choresine beetles, found in pitohuis' stomachs and carrying the same family of toxins. The poison probably helps deter predators and parasites such as feather lice.
Türkçe oku
Yeni Gine'de yaşayan ötücü bir kuş olan kapüşonlu pitohui, derisinde ve tüylerinde batrakotoksin taşıyabilir. Bazı zehirli kurbağalarda da bulunan bu sinir zehrinin miktarı kuştan kuşa değişir ve besinlerinden geldiği düşünülür.
Yeni Gine halkı bu kuşun etinin yenmeyecek kadar kötü olduğunu çoktandır bilir; Batılı doğa bilimciler bunu 1895 gibi erken bir tarihte not etmiş. “Pitohui” adının Papua dillerinde “çöp kuş” anlamına geldiği söylenir. Zehir, 1990'da müze koleksiyonu için kuş derisi hazırlayan araştırmacıların ellerinde uyuşma ve yanma hissetmesiyle dikkat çekti. 1992'de kuşbilimci Jack Dumbacher'ın da içinde bulunduğu bir ekip, deride ve tüylerde batrakotoksinin yakın akrabası homobatrakotoksini saptadı; böylece pitohuiler bilimin belgelediği ilk zehirli kuşlar arasına girdi. Zehrin kaynağı daha sonra pitohuilerin midesinde bulunan ve aynı zehir ailesini taşıyan küçük Choresine böcekleri olarak belirlendi. Zehir büyük olasılıkla yırtıcıları ve tüy biti gibi asalakları uzak tutuyor.
