When no publisher would take his 1935 collection, E. E. Cummings printed it with money from his mother and called it 'No Thanks'. The dedication lists the fourteen publishers who turned it down — typeset in the shape of a funeral urn.
E. E. Cummings, 1935
Why it matters
The idea in context
The fourteen names — Farrar & Rinehart, Simon & Schuster, Random House and the rest — descend the page in a neat column that readers have long seen as a little urn, as if the rejections were being given a decent burial. Cummings was already a known poet; the book still could not find a home. He answered with typography instead of bitterness, and the joke outlived every refusal.
Türkçe
Aynı kart, başka bir dilde.
1935'te hiçbir yayınevi kitabını basmayınca, E. E. Cummings derlemeyi annesinden aldığı parayla bastırdı ve adını 'No Thanks' — 'Hayır, Teşekkürler' — koydu. İthaf sayfası, kitabı geri çeviren on dört yayınevini listeler; dizgisi bir cenaze vazosu biçimindedir.E. E. Cummings, 1935
On dört isim — Farrar & Rinehart, Simon & Schuster, Random House ve diğerleri — sayfadan düzenli bir sütun hâlinde iner; okurlar bu biçimi uzun zamandır küçük bir kül vazosu olarak görür, sanki retler usulünce gömülüyormuş gibi. Cummings o sırada zaten tanınan bir şairdi; kitap yine de kendine yuva bulamadı. O da acılıkla değil, dizgiyle yanıt verdi — ve şaka, her reddin ömründen uzun yaşadı.
Source trail
