Poems in Nahuatl, the language of the Aztecs, keep returning to how short life is and to the phrase in xochitl in cuicatl, 'flower and song'. Scholars such as Miguel León-Portilla read it as a way of seeking truth through poetry and art. The poems ask how to make something meaningful while knowing that its maker and its moment will pass.
Nahuatl poetry; interpretation discussed by Miguel León-Portilla and James Maffie
The story behind the card
In xochitl in cuicatl is a difrasismo, a Nahuatl figure of speech in which two words side by side make one meaning: 'flower and song' together meant poetry, and more broadly art and truth. Most surviving poems were sung at ceremonies or at court and written down after the Spanish conquest of 1521, in the Latin alphabet taught by Spanish friars, in collections such as the sixteenth-century Cantares Mexicanos. The Mexican historian Miguel León-Portilla argued in the 1950s that these poems contain a real Nahua philosophy, and the philosopher James Maffie later developed that reading. Both see the poets asking what is true and lasting in a world where everything passes.
Türkçe oku
Aztekların dili Nahuatlca ile söylenmiş şiirler, hayatın kısalığına ve in xochitl in cuicatl, yani “çiçek ve şarkı” sözüne tekrar tekrar döner. Miguel León-Portilla gibi araştırmacılar bu sözü, hakikati şiir ve sanat yoluyla aramanın bir yolu olarak okur. Şiirlerin sorusu tanıdıktır: Hem yaratanın hem de yaşanan anın gelip geçeceğini bile bile anlamlı bir şey nasıl yaratılır?
In xochitl in cuicatl, Nahuatlcada sık kullanılan bir söz sanatıdır: Yan yana gelen iki sözcük tek bir anlam taşır. “Çiçek ve şarkı” birlikte şiir, daha geniş anlamıyla da sanat ve hakikat demekti. Bugüne ulaşan şiirlerin çoğu törenlerde ya da saraylarda söylenmiş, 1521'deki İspanyol fethinden sonra İspanyol rahiplerin öğrettiği Latin alfabesiyle yazıya geçirilmiştir. Bu derlemelerin en bilinenlerinden biri, 16. yüzyıldan kalma Cantares Mexicanos'tur. Meksikalı tarihçi Miguel León-Portilla 1950'lerde bu şiirlerde gerçek bir Nahua felsefesi bulunduğunu savundu; düşünür James Maffie de bu okumayı sonradan geliştirdi. İkisine göre de şairler, her şeyin gelip geçtiği bir dünyada neyin gerçek ve kalıcı olduğunu soruyordu.
