Uyku, öğrenmeye verilen bir ara değil, öğrenmenin bir parçasıdır: Uyurken beyin, gün içinde yapılan alıştırmaların üzerinden yeniden geçer ve onları pekiştirir. Yeni bir beceri bu yüzden ertesi sabah çoğu zaman bir önceki akşamdan daha akıcı gelir.

Kartın devamı

Harvard Tıp Fakültesi’nde Matthew Walker’ın yürüttüğü 2002 tarihli bir araştırmada gönüllüler, kısa bir sayı dizisini klavyede olabildiğince hızlı ve doğru yazmayı öğrendi. Bir gece uyuduktan sonra, doğruluktan ödün vermeden yaklaşık %20 hızlandılar; aynı sürenin uyanık geçirildiği durumda ise anlamlı bir ilerleme görülmedi. İlerlemenin büyüklüğü, özellikle gecenin son saatlerinde ne kadar hafif uyku (2. evre denen uyku) uyunduğuyla bağlantılıydı. 1990’larda sıçanlarla yapılan deneyler bunun nasıl işleyebileceğine dair ipucu verir: Hayvanlar ortamı keşfederken birlikte çalışan beyin hücresi grupları, uykuda yeniden birlikte etkinleşiyordu; sanki gün yeniden oynatılıyordu. Masada yorgun geçirilen fazladan bir saatin, iyi bir gece uykusundan daha az işe yarayabilmesinin bir nedeni de bu.