Mark Rothko, sınırları yumuşakça dağılan renk kütleleriyle dolu dev tuvaller boyadı, ama bu resimlerin renkle değil, trajedi ve coşku gibi duygularla ilgili olduğunu söylerdi. Tablolarının karşısında ağlayan izleyicileri, duygunun onlara ulaştığının kanıtı sayardı.

Kartın devamı

Rothko (1903–1970), bugün Letonya sınırları içinde kalan Daugavpils’te doğdu, çocukken ailesiyle ABD’ye göç etti. Onu tanınır kılan resimleri 1949 dolaylarında yapmaya başladı: Renkli bir zeminin üzerinde yüzer gibi duran, ışıldayan büyük dikdörtgenler. Bu üsluba çoğu zaman renk alanı resmi denir. Yazar Selden Rodman’la 1956’da yaptığı ve Rodman’ın Conversations with Artists (Sanatçılarla Söyleşiler) kitabında yayımlanan konuşmada, yalnızca temel insani duyguları anlatmakla ilgilendiğini söyledi. Tablolarının önünde ağlayanların, kendisinin o resimleri yaparken yaşadığı dinsel deneyimin aynısını yaşadığını da ekledi. Tuvallerini izleyici kendini resmin içinde hissetsin diye büyük tutuyor, resimlere 45 cm kadar yakından bakılmasını öneriyor, loş bir ışık istiyordu. Son büyük işi Houston’daki Rothko Şapeli oldu: Her inançtan insana açık, sessiz bir mekân için yaptığı 14 koyu tuval. Şapel, ölümünden bir yıl sonra, 1971’de açıldı.