Ikigai Daily
Menü
AzimAlıntı

Okumayı gerçekten istediğiniz bir kitap henüz yazılmamışsa, onu siz yazmalısınız.

Toni Morrison, Ohio Sanat Konseyi konuşması, 1981

EdebiyatSanat

Kartın devamı

1993’te Nobel Edebiyat Ödülü’nü kazanan Amerikalı romancı Toni Morrison (1931–2019) bu sözü 1981’de Ohio Sanat Konseyi’nin yıllık toplantısında söyledi; The Cincinnati Enquirer gazetesi de aynı yılın 27 Eylül’ünde aktardı. Morrison bu söze kendisi de uymuştu: İlk romanı En Mavi Göz’ü (1970), okumak isteyip de bulamadığı kitap olduğu için yazmaya başlamıştı. Benzer bir şeyi 1830’larda Benjamin Disraeli’den C. S. Lewis’e kadar başkaları da söylemişti, ama bu ifade Morrison’ındır.

Kaynaklar ve ilgili okumalar

Kaynak: Toni Morrison, speech to the Ohio Arts Council (1981)

İlgili kaynak: Toni Morrison
Mobil uygulamayı indirKartlar nasıl hazırlanıyor?

İlgili kartlar

Benzer konulardaki kartlara göz atın.

AzimEdebiyat

E. E. Cummings’in 1935’teki şiir kitabını on dört yayınevi geri çevirdi. Şair kitabı annesinin desteğiyle kendisi bastırdı ve adını No Thanks (“Hayır, teşekkürler”) koydu. İthaf sayfasında bu on dört yayınevinin adı, aşağı doğru daralan ve çoğu zaman bir ölü külü vazosuna benzetilen bir düzenle sıralanır.

1935’te Cummings tanınmış bir şairdi, ama yayınevleri onun yazım, noktalama ve sayfa düzeniyle yaptığı deneylerden çekiniyordu. On dört yayınevi kitabı geri çevirince Cummings onu, annesi Rebecca Haswell Cummings’in verdiği parayla küçük bir yayınevi olan Golden Eagle Press’te bastırdı. Kitabın adı bu retlere verilmiş bir cevaptır: İngilizcede bir teklifi kibarca geri çevirirken “no thanks” denir. İthaf sayfası da “No thanks to” sözleriyle açılır ve ardından on dört yayınevinin adını sıralar. İlk baskı başka bakımdan da alışılmadıktı: kitap soldan değil, bir steno defteri gibi üstten ciltlenmişti.

E. E. CummingsKartı aç
AzimEdebiyat

Hayatını değiştirmelisin.

Prag doğumlu, Almanca yazan şair Rainer Maria Rilke (1875–1926), bu soneyi Paris’te yazdı ve 1908’de Yeni Şiirler’de yayımladı. Şiir, başı, kolları ve bacakları kopmuş, ama yine de ışıldıyor ve bedeninin her yerinden izleyiciye bakıyormuş gibi görünen antik bir Yunan Apollon heykelini anlatır. On üç dize boyunca dikkatle bakılan heykelden sonra şiir bu ani buyrukla biter. Filozof Peter Sloterdijk, insanların hayatlarını alıştırma ve pratikle nasıl biçimlendirdiğini anlatan 2009 tarihli kitabına bu dizeyi ad olarak verdi.

Rainer Maria Rilke, ‘Archaic Torso of Apollo’ (1908)Kartı aç
MerakEdebiyat

Fransız yazar Georges Perec’in La Disparition (1969) adlı romanında e harfi bir kez bile geçmez; bu bilinçli bir tercihtir. Roman, Raymond Queneau ile François Le Lionnais’nin 1960’ta kurduğu Oulipo’dan çıktı: Kendilerine böyle yazma kuralları koyan yazar ve matematikçilerden oluşan bir topluluk.

Belirli bir harf kullanılmadan yazılan metne lipogram denir. Fransızcada en sık kullanılan harf e’dir; tanımlıklarda, fiil eklerinde ve sayısız gündelik sözcükte geçer. Bu yüzden onsuz yazmak tek bir kurnazlıkla değil, cümleleri sürekli yeniden kurarak mümkün olur. Romanın adı “Kayboluş” anlamına gelir; olay örgüsü de kaybolan bir şeyin çevresinde döner. Oulipo, Fransızca Ouvroir de littérature potentielle, yani “potansiyel edebiyat atölyesi” adının kısaltmasıdır; üyeleri matematiksel ve dilsel kurallarla yazıyı alışkanlığın götürmeyeceği yerlere zorlamak istiyordu. Gilbert Adair’in 1994’te yayımlanan İngilizce çevirisi A Void’de de e harfi geçmez. Başka çevirmenler kendi dillerinde kaçınması en zor harfi seçti: İspanyolca çeviride a, Rusça çeviride о harfi hiç yoktur.

OulipoKartı aç
MerakSanat

12 Mart 1951’de, birbiriyle hiçbir ilgisi olmayan iki çizgi karakter aynı gün “Dennis the Menace” adıyla okurlarla buluştu: Biri 16 Amerikan gazetesinde yayımlanmaya başlayan bir karikatürdü, öbürü İngiltere’de The Beano dergisinde çıkan bir çizgi dizi. İki tarafın birbirinden haberi yoktu.

Kaliforniya’nın Carmel kasabasında yaşayan karikatürist Hank Ketcham, fikri dört yaşındaki oğlu Dennis’ten aldı: Ekim 1950’de çocuk öğle uykusuna yatmayı reddedip odasını darmadağın edince, bıkkın annesi ona “baş belası” dedi. Ketcham’ın Dennis’i, merakı yüzünden ortalığı birbirine katan sarışın, iyi niyetli bir çocuktur. İskoçya’nın Dundee kentinde ise The Beano’nun editörü George Moonie adı “I’m Dennis the Menace from Venice” diye başlayan bir müzikhol şarkısından aldı; çizer David Law da derginin 452. sayısı için çizgili kazağıyla kaşlarını çatmış bir çocuk çizdi. Karışıklık olmasın diye Amerikan çizgi dizisi İngiltere’de yalnızca “Dennis” adıyla yayımlandı; İngiliz Dennis de yurt dışında çoğu zaman “Dennis and Gnasher” olarak anılır. İkisi de hâlâ yayımlanıyor.

A transatlantic coincidenceKartı aç
MerakTarih

“Dev Kitap” anlamına gelen Codex Gigas, günümüze ulaşan en büyük Orta Çağ el yazmasıdır. 1200’lerin başında Bohemya’da yapılan kitap yaklaşık 92 santimetre boyunda, 310 parşömen yapraktan oluşuyor ve 75 kilograma yakın. El yazısı, kitabın tamamını tek bir kâtibin 20 yılı aşkın sürede yazdığını gösteriyor.

Kitap büyük olasılıkla bugünkü Çekya’da bulunan Podlažice Benedikten Manastırı’nda yazıldı. Tek bir ciltte eksiksiz bir Latince Kutsal Kitap’ı, tarih kitaplarını, tıp metinlerini ve bir ansiklopediyi bir araya getirir. Efsaneye göre adı Şeytan’ın İncili’dir: Cezaya çarptırılan bir keşişin kitabı tek gecede yazmaya söz verdiği ve yardım karşılığında ruhunu Şeytan’a sattığı anlatılır. Bu bir halk efsanesidir, ama kitapta gerçekten de Şeytan’ı tam sayfa gösteren ünlü bir resim vardır. İsveç askerleri 1648’de, Otuz Yıl Savaşları’nın sonunda kitabı Prag’dan savaş ganimeti olarak aldı. Kitap 1649’dan beri Stockholm’de, bugün İsveç Ulusal Kütüphanesi’nde saklanıyor.

Codex GigasKartı aç
Sıradaki kartÖlürüz. Hayatın anlamı belki budur. Ama dil kurarız. Hayatlarımızın ölçüsü belki de budur.Devam et →