Ikigai Daily
AzimAlıntıBağlam ve kaynaklar

Ömürde bir kez, uzun zamandır beklenen adalet dalgası kabarabilir; umutla tarih o zaman aynı kafiyeye düşer.

Seamus Heaney, Truva’da Şifa

EdebiyatTarih

Neden önemli?

Fikrin bağlamı

Heaney bu koro bölümünü, 1990’da sahnelenen Sophokles uyarlaması için yazdı; Kuzey İrlanda hâlâ kendi içinde savaş hâlindeydi. İnsanların unuttuğu asıl dizeler hemen öncesindekiler: ‘Tarih der ki, mezarın bu yakasında umut etme.’ Ünlü yarının anlamı, ancak bu reddedişin yanında doğuyor. Siyasetçiler o günden beri hep umutlu kısmı alıntılıyor; Heaney ise dizelerinin bu kolay ödünç alınışından hep rahatsızdı.

Kaynağın izi

Daha fazla okuyun.

Kaynak: Seamus Heaney, The Cure at Troy (1990)

Arka plan okuması: Seamus HeaneyDaha güçlü bir kaynak bulunduğunda atıf ve bağlamı güncelliyoruz. Düzeltmeleri editör sayfasından paylaşabilirsiniz.
Mobil uygulamayı indirEditoryal yaklaşım

İlgili kartlar

Aynı konuya veya okuma biçimine dokunan başka kartlar.

Q1678
AzimEdebiyat

Herman Melville’in balina avı romanı, 1851’deki yayımında alay konusu oldu ya da görmezden gelindi ve yaşamı boyunca güçbela üç bin kopya sattı. Gümrük müfettişi olarak çalışırken unutulmuş hâlde öldü. Bugün büyük romanlardan biri sayılıyor.

Eleştirmenler kitabı biçimsiz ve tuhaf buldu — öyküyü ortasında kesip halatı ya da bir balinanın anatomisini anlatan bir roman. Melville’in daha önceki deniz maceraları çok daha iyi satmıştı ve okurlar onlardan daha fazlasını istiyordu. Kırk yıl daha neredeyse hiç okuru olmadan yazdı, New York rıhtımlarında iş buldu ve ölüm ilanında adı yanlış yazıldı. 1920’lerdeki bir yeniden keşif kararı tümüyle tersine çevirdi. Ticari olarak onu batıran şey — sapmalar, bir macera romanı gibi davranmayı reddetmesi — bugün beğenilmesinin nedeni.

Edebiyat tarihiKartı aç
Q1689
AzimEdebiyat

Zora Neale Hurston 1960’ta, kitapları baskıda değilken, mezar taşı olmayan bir mezara gömüldü. On üç yıl sonra romancı Alice Walker Florida’ya gitti, mezarı buldu ve bir taş yaptırdı. Hurston bugün her yerde okutuluyor.

Harlem Rönesansı’nın merkezî isimlerindendi, antropolog olarak eğitim aldı ve Onların Gözleri Tanrı’yı Görüyordu’yu yedi haftada yazdı. Ama siyah güney hayatını kendi sesiyle yazmaktaki ısrarı modası geçmiş sayıldı; hizmetçi olarak çalışırken öldü ve cenazesi bağışlarla ödendi. Walker’ın 1975 tarihli ‘Zora Neale Hurston’ı Ararken’ yazısı onu neredeyse tek başına yeniden baskıya soktu. Walker’ın seçtiği mezar taşında şöyle yazar: Güney’in dâhisi.

Edebiyat tarihiKartı aç
Q2019
AzimEdebiyat

Laura Ingalls Wilder ilk kitabı ‘Büyük Ormanda Küçük Ev’i 1932’de, 65 yaşında yayımladı — ardından altmışlarının sonunu ve yetmişlerini, onu yüzyılın en sevilen yazarlarından biri yapan öncü çocukluğu serisini yazarak geçirdi.

Tam bir acemi değildi — yıllarca bir Missouri gazetesine çiftlik köşesi yazmıştı — ama kitaplar yeni bir şeydi: 1870’ler ve 80’lerdeki sınır boyu çocukluğu, altmışlarında, duru ve sıcak bir sadelikle hatırlanıyordu. Okurlar bazen bir ömrün en önemli eserinin kendini erken göstermesi gerektiğini varsayar. Wilder’ınki çoğu insanın kariyeri biterken bekliyordu; sonra hepsinden uzun yaşadı.

Laura Ingalls WilderKartı aç
Q2077
AzimTarih

Aslanların kendi tarihçileri olana dek, av hikâyesi hep avcıyı yüceltecek.

Achebe bunu kendi bulduğu bir söz olarak değil, devraldığı bir atasözü olarak aktarır ve neden romancı olduğunu anlatırken kullanır. Afrikalıların bir başkasının macerasında dekor gibi göründüğü kitaplarla büyümüştü. 1958’de yayımlanan ‘Parçalanma’ onun cevabıdır: İçeriden anlatılan bir İbo köyü; kavgaları, mahkemeleri ve tanrıları, bir Avrupa romanının kendi dünyasına verdiği ağırlıkla anlatılır.

Chinua Achebe, The Paris ReviewKartı aç
Q2091
AzimEdebiyat

‘Bunu anlatabilir misiniz?’ Ben de dedim ki: ‘Anlatabilirim.’

Ahmatova, oğlundan haber alabilmek için Leningrad’da bir hapishanenin önündeki kuyruklarda on yedi ay bekledi. Bir gün dudakları morarmış bir kadın onu tanıdı, eğilip bu soruyu fısıldadı; o kuyruklarda herkes fısıldardı. Bu kısa konuşma, terör yıllarını anlatan ‘Requiem’ şiir dizisinin önsözü oldu. Şiir yıllarca yalnızca birkaç güvenilir dostun belleğinde yaşadı; ele geçecek bir sayfa olmasın diye onu ezberlediler.

Anna Akhmatova, ‘Instead of a Preface’, Requiem (1957)Kartı aç
Sıradaki kartMutlu olduğunuz anı fark etmenizi rica ediyorum; bir yerinde şunu haykırın, mırıldanın ya da düşünün: ‘Bu güzel değilse, ne güzel bilmiyorum.’Q2085