Ikigai Daily
Menü
DinginlikAlıntı

Mutlu olduğunuz anları fark etmenizi rica ediyorum; bir noktada haykırın, mırıldanın ya da sadece içinizden geçirin: “Buna güzel denmezse, neye denir bilmem.”

Kurt Vonnegut, A Man Without a Country

EdebiyatZihin

Kartın devamı

En çok Mezbaha No. 5 ile tanınan Amerikalı romancı Kurt Vonnegut (1922–2007), bu alışkanlığı amcası Alex’ten almıştı. Alex, insanların mutlu olduklarını pek fark etmediğini düşünürdü. Yaz günlerinde bir elma ağacının gölgesinde limonata içerken sohbeti bölüp ne kadar güzel olduğunu söylerdi. Vonnegut bu öğüdü yıllarca mezuniyet konuşmalarında tekrarladı; sağlığında yayımlanan son kitabı A Man Without a Country’de (Ülkesi Olmayan Bir Adam, 2005) de yazdı. Söz ondan gelince ayrı bir ağırlık taşır: Genç bir savaş esiriyken 1945’te Dresden’in yangın bombalarıyla yakılışından sağ çıkmıştı.

Kaynaklar ve ilgili okumalar

Kaynak: Kurt Vonnegut, A Man Without a Country (2005)

İlgili kaynak: Kurt Vonnegut
Mobil uygulamayı indirKartlar nasıl hazırlanıyor?

İlgili kartlar

Benzer konulardaki kartlara göz atın.

DinginlikEdebiyat

Anlarımızın gerçek değerini ancak hatıranın sınavından geçtiklerinde anlarız.

Georges Duhamel (1884-1966), Birinci Dünya Savaşı’nda dört yıl ordu cerrahı olarak görev yapmış Fransız bir hekimdi; 1918’de Fransa’nın en tanınmış edebiyat ödülü olan Goncourt Ödülü’nü kazandı. La Possession du monde adlı kitabını savaş sürerken yazdı. Bu cümleden biraz önce, savaş yüzünden kendi çocuğunu yalnızca yedi kez görebildiğini ve her seferinde onu zor tanıdığını anlatır; artık içinde çocuğunun yedi güzel görüntüsünü taşımaktadır. Ona göre duygularımız da, fotoğrafçının altın banyosuna daldırdığı baskılar gibi, gerçek rengini ancak sonradan alır.

Georges Duhamel, The Heart’s Domain (1919)Kartı aç
DinginlikEdebiyat

Hafızana güvenme; delik deşik bir ağdır, en güzel avlar içinden kayıp gider.

Söz, Fransız yazar Georges Duhamel’in Birinci Dünya Savaşı’nda ordu cerrahıyken yazdığı La Possession du monde (1919) kitabında geçer. İnsanın bulduklarını başkalarıyla paylaşmasını konu alan bölümde Duhamel, neredeyse her gün, sabah aklına güzel bir düşünce geldiğini ama onu unuttuğunu söyleyen bir arkadaşından söz eder. Öğüdü, cepte küçük bir defter taşımaktır: İnsanın ruhu çamur, ot, çiçek ve altın sürükleyen coşkun bir ırmaktır; altın tanelerini akıntı alıp götürmeden ayıklamak gerekir.

Georges DuhamelKartı aç
DinginlikEdebiyat

Bir kitap, içimizdeki donmuş denizi kıran bir balta olmalıdır.

Kafka bu satırları 27 Ocak 1904’te, yirmi yaşındayken okul arkadaşı Oskar Pollak’a yazdı. Pollak sonradan sanat tarihçisi oldu ve 1915’te Birinci Dünya Savaşı’nda İtalyan cephesinde öldü. Kafka o sırada Prag’da hukuk okuyordu; ilk kitabı ancak sekiz yıl sonra çıkacaktı. Mektupta genç Kafka edebiyattan ne beklediğini açıkça söyler: Kitap okuru avutmamalı, onu sevdiği birini kaybetmiş gibi derinden sarsmalı.

Franz KafkaKartı aç
AzimEdebiyat

Yüzleşilen her şey değiştirilemez; ama yüzleşilmeden hiçbir şey değiştirilemez.

Amerikalı romancı ve deneme yazarı James Baldwin (1924–1987) bu cümleyi, Ocak 1962’de The New York Times Book Review’da yayımlanan “As Much Truth As One Can Bear” (“Katlanılabildiği Kadar Gerçek”) adlı denemesinde yazdı. Konusu romancılardı: Döneminin Amerikalı yazarlarının kendi ülkelerine dürüstçe bakmaktan kaçındığını savunuyordu. Cümle kendi üstüne döner, “her şey” ikinci yarıda “hiçbir şey” olur. Verdiği söz de mütevazıdır: Bir sorunla yüzleşmek değişimi garanti etmez, ama yüzleşmeden hiçbir şey değişmez. Bugün edebiyatın çok ötesinde, özellikle ırk ve adalet tartışmalarında sıkça alıntılanıyor.

James Baldwin, ‘As Much Truth As One Can Bear’ (1962)Kartı aç
DinginlikEdebiyat

Bazı yıllar soru sorar, bazı yıllar cevap verir.

Zora Neale Hurston (1891–1960), Harlem Rönesansı’nın önde gelen Amerikalı romancı ve antropoloğudur; Amerika’nın güneyinde siyahların halk anlatılarını derlemiştir. Bu cümle, en tanınmış romanı Their Eyes Were Watching God’ın (Gözleri Tanrı’yı İzliyordu, 1937) üçüncü bölümünü açar. Romanın kahramanı Janie henüz genç bir kızdır; büyükannesi, onu koruyacağına inandığı için Janie’yi yaşlıca bir çiftçi olan Logan Killicks’le evlendirir. Janie evlendikten sonra aşkın da geleceğini umar, ama gelmez. Roman, iki evlilik daha ve zorla kazanılmış kendi sesi üzerinden, Janie’ye cevap veren yılları anlatır.

Zora Neale Hurston, Their Eyes Were Watching God (1937)Kartı aç
Sıradaki kartİlham her neyse, hiç bitmeyen bir “bilmiyorum”dan doğar.Devam et →