AzimAlıntıBağlam ve kaynaklar

Hiçbir şeye kalkışacak cesaretimiz olmasaydı hayat ne olurdu?

Vincent van Gogh, Theo’ya mektup

Neden önemli?

Fikrin bağlamı

Yirmi sekiz yaşındaydı ve ciddi biçimde resim çizmeye başlayalı ancak bir yıl olmuştu; sanat tüccarlığında, öğretmenlikte ve vaizlikte tutunamamıştı. Mektubu, babasıyla evi terk etmesiyle biten şiddetli bir kavgadan birkaç gün sonra yazdı. Mektuplarından yaklaşık 820’si günümüze ulaştı; bunların 650 kadarı, boyaların parasını gönderen Theo’ya yazılmıştı. Tarih çoğu yerde 1888 diye geçer; oysa 1881’dir, yani kimsenin hatırladığı hiçbir tabloyu henüz yapmamışken.

Kaynağın izi

Daha fazla okuyun.

Kaynak: Vincent van Gogh, letter to his brother Theo (1881)

Arka plan okuması: Vincent van GoghDaha güçlü bir kaynak bulunduğunda atıf ve bağlamı güncelliyoruz. Düzeltmeleri editör sayfasından paylaşabilirsiniz.

Mobil uygulamayı indir Editoryal yaklaşım

İlgili kartlar

Aynı konuya veya okuma biçimine dokunan başka kartlar.

Q2032

AzimZihin

Nise da Silveira, 1946’dan itibaren Rio de Janeiro’da, dönemin standart psikiyatrisi olan lobotomi ve elektroşoku uygulamayı reddetti. Uğraş terapisine sürülünce hastalarına resim atölyeleri açtı — ve hastalarının sanatı dünyayı hayrete düşürdü.

Atölyeler Eylül 1946’da ulusal bir psikiyatri merkezinde açıldı; 1952’ye gelindiğinde çalışma, bugün yüz binlerce resim ve heykel barındıran Bilinçdışı İmgeler Müzesi’ne dönüşmüştü. Carl Jung koleksiyona hayrandı ve 1950’lerde onunla mektuplaştı. ‘Ulaşılamaz’ damgası vurulmuş bazı hastalar sarsıcı güçte işler üretti — ona göre bunun kanıtladığı şuydu: Görev zihni bastırmak değil, ona bir dil vermekti.

Nise da SilveiraKartı aç

Q2110

AzimSanat

Bir canlılık, bir yaşam gücü, bir enerji, bir kımıldanış vardır; senin içinden geçerek eyleme dönüşür ve zamanın tümünde senden yalnızca bir tane olduğu için bu ifade eşsizdir.

Graham bunu koreograf Agnes de Mille’e söyledi. De Mille hayatının en büyük başarısını ‘Oklahoma!’ ile yeni yakalamıştı ve bundan mutsuzdu; işi vasat buluyor, gelen övgüyü de kendi ölçüsünün bozulduğuna kanıt sayıyordu. Graham’ın cevabı şuydu: Sanatçının kendi işine not verme hakkı yoktur. Görev, kanalı açık tutmak ve tatminsiz kalmaktır; çünkü insanı yürüten şey o tatminsizliktir.

Martha Graham, quoted in Agnes de Mille, Martha (1991)Kartı aç

Q1482

MerakSanat

Wassily Kandinsky, renklerin sesler taşıyor gibi göründüğü bir duyu karışımı yaşadı ve yalnızca renk, çizgi ve biçimden oluşan resimler yapmaya başladı — ilk saf soyut eserlerden bazıları.

Sarıdan keskin bir trompet, maviden derin bir çello gibi söz eder; tuvallerini bir bestecinin müziği düzenlediği gibi düzenlerdi; rengin tek başına, hiçbir nesneyi resmetmeden duyguyu kımıldatabileceğini umuyordu. Radikal bir bahisti bu: Bir resmin, tıpkı bir müzik parçası gibi, tanınacak hiçbir şey olmadan sizi doğrudan etkileyebileceği.

Sanat tarihi (Wassily Kandinsky)Kartı aç

Q1723

MerakSanat

Edvard Munch, Çığlık’ın birkaç sürümünü yaptı; aynı figüre ve göğe geri döndü, sanki kaygının kendisi tek bir denemeye sığmıyordu.

Munch buna yalnızca bağıran bir insan değil, doğadaki bir çığlık diyordu. Ayrım önemlidir. Figür bir portreden çok bir alıcıdır; fazla gürültülü hâle gelmiş bir dünyaya ayarlanmış bir beden. Motifi resimde, çizimde, pastelde ve baskıda yinelediği için tek bir imgeden çok, biçim vermeye çalıştığı bir basınç gibi hissedilir.

Edvard MunchKartı aç

Q1726

DinginlikMüzik

John Cage’in 4′33″ eseri, icracıdan bilinçli ses üretmemesini ister; öksürükleri, yağmuru, kıpırtıları ve odanın kendisini müziğe çevirir.

İlk seslendirilişte David Tudor piyanonun başına oturdu ve nota çalmadan üç bölümü işaretledi. Eser çoğu zaman sessiz diye anılır; tuzak da budur: Sessiz oda yoktur, yalnızca davetsiz ses vardır. Cage dikkati besteciden dinleyiciye taşıdı. Müzik başka bir yerden gelsin diye beklemeyi bıraktığınızda eser başlar.

John CageKartı aç

Sıradaki kartRenklerle ve biçimlerle, başka türlü söyleyemediğim şeyleri söyleyebildiğimi fark ettim — hiç kelimesi olmayan şeyleri.Q2109