Gabriel García Márquez işini bırakıp yaklaşık 18 ay boyunca Yüzyıllık Yalnızlık’ı yazdı ve romanı 1966’da bitirdi. Eşi Mercedes Barcha bu sürede evi, ellerindeki eşyaları rehin bırakarak geçindirdi; anlatılanlara göre romanın son bölümünü Buenos Aires’teki yayınevine postalayabilmek için bir ısıtıcıyla bir saç kurutma makinesini de rehin vermek zorunda kaldılar.

Kartın devamı

García Márquez, 1960’ların ortasında Meksiko’da yaşayan Kolombiyalı bir gazeteci ve senaristti; büyükanne ve büyükbabasının dünyasını anlatan bir roman yazmayı uzun zamandır istiyordu. Sonradan anlattığına göre, 1965’te Acapulco’ya giderken romanın başı birden aklına geldi ve arabayı geri çevirip yazmaya oturdu. Kitap, uydurma bir kasaba olan Macondo’da Buendía ailesinin yedi kuşağını anlatır; olağanüstü olayları gündelik olaylarla aynı sakin sesle aktarır. Eleştirmenler bu üsluba büyülü gerçekçilik der. 1967’de Buenos Aires’te yayımlanan roman onlarca dile çevrildi ve on milyonlarca adet satıldı; García Márquez 1982’de Nobel Edebiyat Ödülü’nü aldı.