Küçük bir nehir balığı olan Meksika tetrası mağaralara birkaç kez yerleşti. Her mağarada balıkların gözleri küçüldü ya da tamamen kayboldu, renkleri de uçtu; biyologlar böylece aynı deneyin doğada kendiliğinden tekrarlandığı örnekler buldu.
Kuzeydoğu Meksika’da, San Luis Potosí ile Tamaulipas’ın güneyindeki kireçtaşı bölgesinde yaklaşık 30 mağara topluluğu bilinir; gözlü akrabaları ise hâlâ yakındaki nehirlerde yaşar. Genetik çalışmalar, mağaralara en az beş ayrı kez girildiğini ve mağara biçimlerinin yeni olduğunu, 20 bin yıldan genç olduğunu düşündürüyor. İki ayrı mağaranın balıkları çiftleştirildiğinde yavruların bir kısmı görebiliyor; bu da gözlerin kısmen farklı genler yoluyla kaybolduğunu gösteriyor. Mağara hayatı başka değişiklikler de getirdi: başın her yanına yayılmış tat tomurcukları, balığın iki yanı boyunca uzanan basınç algılayıcıları dizisi olan yanal çizginin çok duyarlı hâle gelmesi ve normalin dört katı kadar enerjiyi yağ olarak depolayan bir beden. Bu yağ, uzun açlık dönemlerini atlatmalarını sağlar.