We, who have the Souls, / Die oftener, not so vitally.
Emily Dickinson, 'Nature — sometimes sears a Sapling', c. 1862
The story behind the card
These lines close an eight-line poem that Emily Dickinson (1830–1886) wrote around 1862 in Amherst, Massachusetts. It opens with nature scorching a sapling or stripping a tree; plants that survive remember, and their fainter leaves quietly bear witness. Then it turns to us. People with souls die more often, in griefs and disappointments, but “not so vitally”: we live on. The lines are often quoted without those last words. Only about ten of her nearly 1,800 poems were printed in her lifetime; this one first appeared in 1945.
Türkçe oku
Biz ruhu olanlar / Daha sık ölürüz, ama o kadar ölesiye değil.Emily Dickinson, “Nature — sometimes sears a Sapling”, 1862 dolayları
Bu dizeler, Emily Dickinson'ın (1830-1886) 1862 dolaylarında Massachusetts'teki Amherst'te yazdığı sekiz dizelik bir şiirin sonudur. Şiir, doğanın kimi zaman bir fidanı kavurduğunu, kimi zaman bir ağacı yolup çıplak bıraktığını anlatarak açılır; hayatta kalan bitkiler bunu unutmaz, cılızlaşan yaprakları olanlara sessizce tanıklık eder. Sonra söz insana döner: Ruhu olan bizler acılarla, hayal kırıklıklarıyla daha sık ölürüz, ama “o kadar ölesiye değil”; yaşamaya devam ederiz. Bu dizeler çoğu zaman o son sözler atlanarak aktarılır. Dickinson'ın yaklaşık 1.800 şiirinden yalnızca on kadarı sağlığında basıldı; bu şiir ilk kez 1945'te yayımlandı.
