Confirmation bias makes people seek, notice and remember evidence that fits what they already believe, and give less weight to evidence that does not.
Ikigai Daily
The story behind the card
The English psychologist Peter Wason studied the habit in 1960. He told people that the numbers 2, 4, 6 followed a rule and asked them to find it by suggesting other sets of three. Many guessed something like ‘numbers going up by two’ and tested only sets that fitted their guess, such as 10, 12, 14, so they often announced a rule that was too narrow. The real rule was simply ‘any three numbers in rising order’. In a 1979 Stanford University study, supporters and opponents of the death penalty read about two studies, one for it and one against, both invented by the researchers. Each side rated the study that agreed with them as better run and more convincing, and found fault with the other. The bias shapes which evidence we look for, how we read unclear information and what we remember later.
Türkçe oku
Doğrulama yanlılığı yüzünden insanlar, zaten inandıkları şeye uyan kanıtları daha çok arar, daha kolay fark eder ve daha iyi hatırlar; uymayan kanıtlara ise daha az önem verir.
İngiliz psikolog Peter Wason bu eğilimi 1960'ta inceledi. Katılımcılara 2, 4, 6 sayılarının bir kurala uyduğunu söyledi ve başka üçlüler önererek bu kuralı bulmalarını istedi. Birçoğu “ikişer artan sayılar” gibi bir kural tahmin etti ve yalnızca bu tahmine uyan 10, 12, 14 gibi üçlüleri denedi; bu yüzden çoğu zaman gereğinden dar bir kural söyledi. Oysa kural yalnızca şuydu: Artan herhangi üç sayı. Stanford Üniversitesi'nde 1979'da yapılan bir çalışmada ise idam cezasını destekleyenler ve karşı çıkanlar, biri cezanın lehine, öteki aleyhine iki araştırmanın özetini okudu; iki araştırmayı da aslında araştırmacılar kurgulamıştı. İki taraf da kendi görüşüne uyan araştırmayı daha sağlam ve daha ikna edici buldu, ötekinde ise kusur aradı. Bu yanlılık, hangi kanıtı aradığımızı, belirsiz bilgiyi nasıl yorumladığımızı ve sonradan neyi hatırladığımızı etkiler.